บทที่ 143 ยังไงเธอก็ไม่ท้องอยู่ดี

อาร์ตหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่มุมปากของเธอเบาๆ

เจนมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาด้วยความรู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ ปกติอาร์ตมักจะทำหน้าตึงเครียดอยู่เสมอ ต่อให้ยิ้มก็มักจะเป็นยิ้มเยาะหรือยิ้มเย็นชาเสียมากกว่า น้อยครั้งนักที่เขาจะหัวเราะออกมาจากใจจริงเช่นนี้

เธอจ้องมองรอยยิ้มนั้นด้วยคว...