บทที่ 152 ทำอาหารด้วยตัวเองเพื่อเธอ

อาร์ตมองก้อนผ้าห่มที่ม้วนตัวกลมดิกอยู่บนเตียงแล้วก็อดขำไม่ได้ ฝีมือการแกล้งตายของเจนเนี่ย นับวันยิ่งร้ายกาจขึ้นทุกที

เขาล้มตัวลงนอนที่เดิม วาดวงแขนกว้างรวบทั้งคนทั้งผ้าห่มเข้ามาในอ้อมกอด หลับตาลงแล้วใช้ปลายคางถูไถเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

เจนรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก พยายามจะโผล่หัวออกมาสูดอากาศ แต่พอเง...