บทที่ 17 เพื่อการหย่า เธอต้องทนให้ได้!

ตอนกลางคืนอาร์ตไม่กลับมากินข้าวเย็น เธอก็เลยเอาข้าวกลางวันไปส่งให้เขาที่บริษัททุกวัน เฝ้ามองเขาชิมไปหนึ่งคำแล้วก็เลื่อนกล่องข้าวออกไป พูดเรียบ ๆ ว่า “ไม่อร่อย”

เป็นแบบนี้มาตลอด เธออดทนส่งข้าวให้เขาเหมือนคนโง่มานานกว่าครึ่งปี ต่อมาทนรับความรู้สึกแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ เลยยอมแพ้ไป

ดังนั้นในตอนนี้ เจนจึงปฏ...