บทที่ 188 ทำไมไม่ช่วยคน

มิ้นต์หมดแรงร้องไห้แล้ว เธอล้มทรุดลงกับพื้นอย่างน่าสังเวช เหมือนผ้าขี้ริ้วที่ถูกทิ้งขว้าง เหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ที่หลุดออกมาเป็นระยะ

เจนจ้องมองมือของเธออยู่สองวินาที แววตาที่ดูเย็นชาและโหดเหี้ยมแวบขึ้นมาในดวงตา แล้วในชั่วพริบตาถัดมา เธอก็เหยียบลงบนหลังมือนั้นอย่างไม่ปรานี บดถูลงไปสองครั้งด้วยแรง...