บทที่ 57 ฉันไม่ได้ไม่เชื่อเธอ

เจนหยุดไอ เหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดประชดขึ้นมาว่า “ท่านประธานว่างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงกับต้องมาวุ่นวายเรื่องฉันจะกลับบ้านหรือไม่กลับด้วย”

พอเธอเอ่ยปาก เสียงของเธอก็แหบแห้งจนทำให้อาร์ตชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาลุกขึ้นยืน มองผู้หญิงที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด แล้วคว้ามือของเธอไ...