บทที่ 5 ตอนที่ 4 วันนี้ฉันไม่ละเว้นนะ Nc++

ตอนที่ 4 วันนี้ฉันไม่ละเว้นนะ Nc++

เสียงน้ำไหลผ่านกระทบพื้นดังออกมาถึงเตียงนอน ทำหญิงสาวบนเตียงขมวดคิ้วลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปยังประตูห้องน้ำ ขณะที่เธอกำลังเอื้อมมือไปคว้าที่จับหวังจะช่วยปิดประตู บานประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกกว้างจากคนด้านใน 

“ทำอะไร?”

“เกลจะมาช่วยปิดประตูค่ะ”

“ไม่ใช่มาแอบดูฉันเหรอ”

“เปล่านี่คะ” ส่ายหน้าปฏิเสธเบือนหน้าหนีคุณเขาที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอว

“ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้า ทำไมยังอยู่สภาพเดิม”

“ก็เกลจะลุกมาปิดประตูก่อนไงคะ”

“ข้ออ้างเยอะ” เกมพูดพลางยื่นมือไปจับชายเสื้อคนตรงหน้าแล้วช่วยถอดจนเหลือเพียงชุดชั้นในกับช่วงล่างที่ยังไม่ได้แตะต้อง มิเกลยิ้มตาหยีวางมือบนอกคุณเกม ออกแรงดันเล็กน้อยก่อนจะก้าวถอยหลังออกห่างเพื่อไปรอบนเตียง ท่าทางของเธอทำคุณเขาส่ายหน้าหัวเราะแล้วหันหลังกลับเข้าไปจัดการตัวเอง

ร่างเล็กถอนหายใจอย่างโล่งใจที่อย่างน้อยก็ไม่ได้โดนคุณเขาลากเข้าไปทำในห้องน้ำ เพราะถ้าลากขึ้นมาจริง ๆ เธอก็..ไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้แม้จะเขินอายมากก็ตาม

ยี่สิบนาทีต่อมา..

ชายวัยกลางคนเดินออกจากห้องน้ำโดยสวมชุดคลุมสีเทา เขาหรี่ตามองคนบนเตียงที่นอนห่มผ้าจนถึงคอพลางคิดว่า เกลจะถอดหรือยัง แล้วถ้าถอดรอแล้วเขาก็ควร..จู่โจมเลยใช่หรือเปล่า

“เรียบร้อยยัง”

“ค่ะ” จบคำว่าค่ะเขาก็เดินไปปิดไฟ เหลือไว้เพียงแสงสลัว ๆ

“เอาผ้าห่มออก” เกมพูดขณะที่สบตามิเกลโดยมือก็ดึงปมเชือกชุดคลุมของตัวเอง จนเผยให้เห็นแผงอกและส่วนล่างที่ผงาดรออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวหลับตาปริบ ๆ ดึงผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ออกเชื่องช้า..

“นอนลง แล้วอ้าขากว้าง ๆ” พูดราวกับว่าไม่สะทกสะท้าน กำแท่งรักร้อนของตัวเองชักขึ้นลงมองมิเกลที่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มมุมปาก ทำคนมองเห็นรีบเบือนหน้าหนี

“ตอนนี้อาจจะยังไม่ชิน..” พูดขณะที่วางมือลงบนกลีบโหนกนูน ลูบไล้ส่วนอ่อนไหวแผ่วเบาจนเจ้าของความสวยงามเผลอหุบขาเข้าหากัน

ร่างสูงไม่รีรอรีบขยับคลานเข่าเข้าไปอยู่ที่ระหว่างขาร่างเล็ก ใช้ศอกดันขาขาวให้แยกออกกว้างจนมิเกลส่ายหน้า เขาจึงใช้สายตาดุ ๆ ออกคำสั่งกับเธอ ทำหญิงสาวเม้มปากติดกันแน่น พยายามประคองขาสั่นเทาให้แยกออกกว้างอย่างที่คุณเขาต้องการ ก่อนจะสะดุ้งโหยงเพราะหน้ามือที่ตีลงบนของรักของหวงถึงสามครั้งติด

“พูดกันง่าย ๆ จะได้ไม่เจ็บมาก หึหึ..” เกมหัวเราะในลำคอวางมือลงบนหน้าท้องแบนราบ ลูบไล้ขึ้นไปจนกอบโกยเต้าอวบได้ และขณะที่มือใหญ่กำลังบีบขยำฟอนเฟ้นหญิงสาวก็ส่ายหน้าคว้าข้อมือเหมือนอยากให้หยุด 

“เจ็บ?” ถามด้วยความสงสัย ซึ่งเธอก็พยักหน้าบอกอย่างนั้น จำต้องลดแรงลง

“เบาแรงลงนิดหนึ่งได้ไหมคะ เกลเจ็บ..”

“นี่ฉันแค่จับนมเธอเองนะ”

“ก็..ค่ะ คุณมือหนัก” เธอเอ่ยเสียงติดประหม่า ใจจริงก็ไม่ได้อยากขัดคุณเขาแต่ด้วยที่ต้องทำกันบ่อย ๆ จะให้ทนทุกครั้งก็กลัวจะช้ำตายก่อนได้เงิน ร่างสูงที่ได้ยินว่าตัวเองมือหนักหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยอมเบาแรงบีบลง

“เห็นไม่พูดก็นึกว่าไม่เจ็บ”

“เจ็บค่ะ แต่อดทนอยู่”

“เจ็บก็บอกเจ็บ ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น”

“ค่ะ..” ตอบเสียงแผ่วลง ผงกศีรษะขึ้นมองมือคุณเขาที่ยังวนเวียนของรักของหวงอยู่ไม่ห่างจนเริ่มรู้สึกจี๊ดแปลก ๆ ที่ใจกลางความเป็นสาว ก่อนจะรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างที่พยายามฝ่าความคับแคบเข้าไป..

“แค่นิ้วเดียวก็ตอดขนาดนี้” เขาพูดโดยไม่ละสายตาจากสิ่งที่ตัวเองทำ จนมิเกลเอื้อมมือมาประคองใบหน้า เขาจึงได้ขยับโน้มลงคล้ายทาบทับ พลางเอ่ย..

“ทำไม?”

“มองแบบนั้นเกล..”

“อาย?”

“ค่ะ”

“เธอยังต้องแก้ผ้าต่อหน้าฉันแบบนี้อีกนานเลยเกล ทำใจให้ชินเถอะ”

ประโยคที่เขาเอ่ยทำเธอหลับตาลงพยักหน้ายิ้มรับ แม้จะรู้สึกเขินอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีก็ตาม..

“วันนี้ฉันไม่ละเว้นนะ แต่จะเบาให้เพราะถือว่าช่วยเล้าโลมแล้ว” เขาพูดแล้วหรี่ตามองช่วงล่างของเธอที่ดูจะพร้อมมากแล้วหลังจากที่ลูบไล้มาพักใหญ่ ตากลมสวยที่เคยลืมมองกันตอนนี้ก็ดูหยาดเยิ้มเหมือนต้องการสื่ออะไร เขาจึงโน้มใบหน้าลงไปคลอเคลียเม็ดเล็กสีชมพูอ่อนที่อนาคตอาจจะกลายเป็นของเด็กน้อย..

ปลายลิ้นที่กระดกเลียรัวทำร่างเล็กแอ่นอกครางเสียงหวานออกมาอย่างลืมตัว จนส่วนอุ่น ๆ มาจ่อที่ใจกลางความเป็นสาว ดุนดันฝ่าความคับแคบเชื่องช้าจนรู้สึกอึดอัดจุกไปทั่วทั้งท้อง

ซึ่งทุกอย่างที่เขาทำเธอรู้สึกตัว..เพียงแค่คุมความต้องการไม่ได้ เพราะไม่รู้เลยว่าตัวเองเผลอไผลไปกับคนด้านบนตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้อีกทีก็ตอน..

ปึก! ปึก! ปึก!

ได้ยินเสียงเนื้อกระทบกัน คงไม่ต้องลืมตามองหรือหรี่ตาดูให้แน่ใจเพราะแรงที่โถมใส่ช่วงล่างของเธอมันชัดเจนมากพออยู่แล้ว

“อืม..” เกมครางในลำคอมองกลีบเนื้อสองข้างที่ครอบความเป็นชายของตัวเองอยู่อย่างคนมีอารมณ์ ก่อนจะวางมือลงบนเอวเล็กคอดออกแรงกดแล้วรั้งเธอขึ้นมาบนหน้าขา กระแทกกระทั้นรัว ๆ ไม่ออมแรงจนแม่อุ้มบุญครางระงม

“อ..อะ อื้อ ~ ค..คุณ ก..เกล จุก อึก..จุก อ..อะ”

เสียงครางของมิเกลยิ่งเพิ่มอารมณ์ให้คนแก่อย่างเขาฮึกเหิม และทุกครั้งที่ช้อนตามองอกอวบใบหน้าเหยเก เขาก็ยิ่งอยากรุนแรงกับเธอ แต่ด้วยที่ไม่ใช่หนุ่ม ๆ แล้วเลยทำได้แค่กระแทกเน้น ๆ จัดให้จุกทุกดอกเท่านั้น จนมือเรียวเล็กสั่นเทาเอื้อมมาจับข้อมือใหญ่ ส่ายหน้าไปมา..

“ฮึก..จ จุก เกลจุก ~ อะ อ๊ะ..เกล..”

เสียงของมิเกลไม่ได้ช่วยให้คนแก่อย่างเขาผ่อนแรงลงได้ กลับกันเขายิ่งกระแทกเธอซ้ำ ๆ ซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้นจนใบหน้าที่ขึ้นเส้นเลือดฝาดเริ่มเปลี่ยนสี จึงได้ผละออกจากเธอแล้วจับขาเรียวขึ้นพาดบ่า จัดท่าให้นอนตะแคงรับแรงกระแทกในท่าอื่นต่อ..

เสียงเนื้อกระทบกันดังแข่งกับเสียงครางของหญิงสาว นั่นยิ่งทำให้อารมณ์พลุ่งพล่านจนภาพหลอนในวันวานย้อนกลับเข้ามา..

‘กลัวไหม..เรากลัวนะ’

‘อย่ารุนแรงกับเรานะ’

‘เกม..เราจะไม่ไหวแล้ว’ ประโยคนี้ทำให้เขารีบผละออกไปยืนที่ปลายเตียงทั้งที่ใกล้จะถึงจุดสุดยอด มิเกลที่นอนรองรับแรงกระแทกหอบหายใจหนัก งุนงงกับท่าทางที่แปลกไปจนต้องเอ่ย..

“มีอะไรหรือเปล่า..คะ”

“ไม่!” คำตอบที่เหมือนใส่อารมณ์ทำหญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ลนลานลงไปคว้าผ้าห่มมาคลุมตัว และท่าทางหวาดกลัวของเธอก็ทำให้ภาพในวันวานหายไป เหลือแค่เพียงมิเกลที่นั่งอยู่อีกฝั่งของเตียงนอน

ร่างเล็กกะพริบตาถี่ ๆ มองท่าทางที่แปลกไปของคุณเกมอย่างไม่เข้าใจ คำตอบเมื่อครู่ของเขาทำเธอไม่กล้าถามต่อด้วยที่กลัวจะถูกดุด้วยน้ำเสียงแบบนั้นกลับมาอีก จนเมื่อเราเผลอสบตากัน..ก็เป็นเธอที่เลือกหลบสายตาแล้วประคองตัวเองลุกขึ้นยืน เดินลากผ้าห่มผืนใหญ่เข้าไปในห้องน้ำ

น้ำสีใสที่คลอปริ่มเอ่อนองขึ้นมาอีกครั้งหลังจากลับสายตา และเมื่อหลับตาลงน้ำสีใสก็หยดเผาะลงมานับครั้งมาถ้วน เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิด ไม่รู้เลยว่าทำไมเขาถึงผละออกแล้วใช้น้ำเสียงแบบนั้นตอบกัน ทั้งที่เรากำลัง..เข้ากันได้ดี

แก็ก..

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นทำร่างเล็กรีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าออกลวก ๆ

“ฉัน..ขอโทษ” เกมพูดอย่างคนรู้สึกผิด มองร่างเล็กที่ยืนกอดผ้าห่มก้มหน้าไม่ยอมเงย จนเธอช้อนตาขึ้นมาสบตา..จึงได้เห็นรอบตาแดงก่ำ เลยเป็นเหตุให้เขารีบสาวเท้าไปดึงเธอมาโอบกอด..

ณ วันนี้ ตอนนี้ เวลานี้ คนที่อยู่ตอนนี้คือมิเกล..ไม่ใช่เธอคนนั้น แต่ทำไมเขากลับ..นึกถึง

“เกล..ทำให้ไม่พอใจใช่ไหมคะ” ถามเสียงสะอื้นไห้อยู่ในอก ร่างสูงที่ได้ยินส่ายหน้าแล้วกดปลายจมูกริมฝีปากลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา ผละมือที่โอบเอวออกมาเชยปลายคางหญิงสาวให้เงยหน้าสบตากัน

“ฉันพอใจในตัวเธอ..ไม่มีอะไรที่ไม่พอใจ” เกมพูดแล้วรั้งผ้าห่มที่คลุมร่างขาวออก จึงเผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าที่เนื้อแนบเนื้อกันบนเตียงเมื่อครู่ เขาเลยประคองเอวเล็กคอดให้ถอยหลังขยับขึ้นไปนั่งบนที่ว่างข้างอ่างล้างหน้า..พลางคลายปมเชือกชุดคลุมตัวเองออกจนความแข็งขืนผงาดขึ้นชี้หน้า

“ขอโทษที..ฉันคงทำงานหนักมากไป ตกใจนิดหน่อยน่ะ..”

“ตกใจ..” มิเกลพึมพำถาม โดยที่คุณเขาก็ประคองเธอมาสอดใส่ความใหญ่ยาวตามเดิมระหว่างที่คุย

“อืม โทษที ทำเธอตกใจจนร้องไห้เลย” เขาเอ่ยขอโทษด้วยที่รู้สึกสงสาร โดยปกติแล้วเขาเองก็ไม่ใช่คนที่จะขึ้นเสียงใส่ผู้หญิงหรือใครง่าย ๆ เว้นเสียจากว่าคุยยาก จำต้องใช้เสียงบ้าง หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงักแล้วขยับมาโอบกอดรอบลำคอ

เขาจึงได้ประคองช่วงเอวและบั้นท้ายของเธอไว้ก่อนจะขยับเขยื้อนให้เนื้อแนบเนื้ออีกครั้ง โดยครั้งนี้ไม่ได้โถมแรงใส่เธออย่างก่อนหน้านี้ เพราะเข้าใจว่ากำลังขวัญเสีย จะให้กระแทกจุกซ้ำ ๆ ก็คง..ไม่ดี

เกมใช้เวลาคลอเคลียร่างเล็กอยู่ในท่าเดิมไม่นานมากนัก เพราะเสือยังไงก็เป็นเสือ เคยขย้ำเหยื่อยังไงก็อยากขย้ำแบบนั้น เพียงเสี้ยววิเขาประคองมิเกลลงมายืน หมุนเธอให้หันหลังแล้วดันช่วงบนลงไปกับที่ว่างตรงที่เธอนั่งเมื่อครู่ พร้อมกับสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปจนสุดความยาว รั้งเอวเล็กคอดมากระแทกซ้ำ โถมแรงกระแทกกระทั้นใส่บั้นท้ายขาวรัว จนเสียงครวญครางเริ่มดังระงมในห้องน้ำอีกครั้ง..

แรงที่เขาโถมใส่เธอไม่ได้หนักหน่วงมากนัก แต่แค่อาจจะจุกทุกครั้ง..ที่กระแทก

“ซี้ด..” เขาซี้ดปากครางเสียวอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกอดรัดมิเกลไว้แน่น เกร็งกระตุกโถมแรงใส่เธอไปอีกสองสามครั้งส่งลูกรักเข้าไปฝังตัวในตัวแม่..

“อึก..ค คุณ” หญิงสาวเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเพราะคุณเขาที่ทิ้งช่วงบนลงมาทาบทับเธอ จำต้องขยับดิ้นดุกดิกไปมาจนเขายอมผละออก

“เฮ้อ ~” ถอนหายใจออกมาเสียงดังพร้อมกับสูดอากาศเข้าไปให้เต็มปอด

“เป็นอะไร?” เกมถามสีหน้างุนงง ก็แค่ทำท่ายืนเธอคงไม่ได้รู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจขนาดนั้นหรอกมั้ง หรือเสียวมากไป ทนไม่ไหว? คำถามของเขาทำหญิงสาวหมุนตัวกลับมาสวมกอดเอวสอบแล้วเงยหน้าตอบ..

“หายใจไม่ออกค่ะ โดนทับ”

“…” คำตอบฟังแทบไม่ขึ้น ก็แค่ทับ ทีทับบนเตียงไม่เห็นจะร้อง พอมาทับในห้องน้ำท่านี้หน่อยร้องไม่หยุด แบบนี้เขาหรือเธอที่ควรจะต้องพิจารณาตัวเองกันแน่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

“ฉันสั่งอาหารแล้ว ออกไปหาอะไรกินสักหน่อย ค่อยกลับมานอน”

“แต่..” มิเกลมองที่ระหว่างขาของตัวเองแล้วเม้มปากติดกันแน่น พลันคิดว่าถ้าพูดออกไปคุณเขาจะดุหรือว่าให้หรือเปล่า กับสิ่งที่เธอรู้สึกอยู่ตอนนี้ จนคุณเขามาย่อตัวนั่งด้านข้างแล้วดันเธอล้มลงนอน..

“โกรธเหรอ”

“ไม่นะคะ”

“แล้วเป็นอะไร เธออึกอักยึกยักนะรู้ตัวไหม”

“รู้ค่ะ”

“ตกลงเป็นอะไร บอกฉันมา” เขาพูดแล้วโน้มใบหน้าลงไปคลอเคลียแก้มฝาดของเธอ สลับดูดเม้มแก้มนั้นด้วยความมันเขี้ยวจนเธอเอ่ย..

“น้ำ..ยังไหลอยู่เลยค่ะ เกลไม่รู้ว่ามันจะหยุดไหลเมื่อไหร่” ร่างเล็กหลับตาปี๋พูดแล้วเอียงคอให้คุณเขาไซ้ และประโยคที่เอ่ยออกไปก็ทำให้คุณเกมผงกศีรษะขึ้นมาสบตา

“แบบนี้ฉันต้องซ้ำหรือเปล่า น้ำจะได้ไม่ไหล”

“ย..อย่าเลยค่ะ”

“เพราะ”

“แบบนั้นคงไม่ได้กินข้าวกันพอดี”

“กินกันก่อน ค่อยกินข้าวก็ยังได้”

“แต่..คุณคะ..” มิเกลรีบปรามให้เขาฉุกคิด ทว่าคุณเขากลับ..

เอาแต่ใจเอาแต่ได้ไม่ยอมฟังกัน จนมีครั้งที่สองตามมา แล้วน้ำที่บอกว่ายังไหลก็คงจะไหลซึมออกมาตลอดทั้งคืน

สองชั่วโมงต่อมา

อาหารหลากหลายแทบครบห้าหมู่วางเรียงรายตรงหน้าทำเธอกลืนน้ำลายฝืดคอ ขนาดว่าในห้องมีแค่เราสองคน คุณเขายังสั่งมาขนาดนี้ แล้วถ้าอยู่ข้างนอกเขาไม่สั่งมาเต็มโต๊ะเลยเหรอ นี่ถ้ากินไม่หมดเสียดายของแย่..

“กินได้หรือเปล่า พยายามกินหน่อยนะ อย่างละนิดอย่างละหน่อยก็ยังดี”

“มัน..เยอะเกินไปไหมคะ”

“ก็ไม่ สำหรับคนเบื่ออาหารอย่างฉัน”

“เบื่ออาหาร..” จริงหรือเปล่า เบื่อก็ต้องกินไม่ได้สิ นี่เขาตักกินไม่หยุดหย่อน ตกลงเบื่อหรืออะไรกันแน่ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดดังไปหน่อย คุณเขาเลยเงยหน้ามาขมวดคิ้วมองเธอสลับกับจานที่ว่างเปล่า ทำให้ต้องรีบยื่นช้อนไปตักแต่ละเมนูมาวางในจานให้มันดูเยอะ ๆ ก่อนจะโดนดุ

กลายเป็นว่าอาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่หรูที่สุดสำหรับสาวโรงงานอย่างเธอ และเมื่อเธอได้กินของดี ๆ อาหารดี ๆ แบบนี้ก็อดที่จะนึกถึงทุกคนที่บ้านไม่ได้ มันสามารถเรียกว่าความฝันสูงสุดได้ไหม กับการที่เธออยากมีเงินพาพวกท่านไปกินของอร่อย กินอาหารดี ๆ แบบที่ไม่ต้องเกี่ยงกันเรื่องราคา

หลังมื้ออาหารจบลงคุณเขาก็เรียกให้เธอไปนั่งอยู่ในอ้อมแขน นั่งอยู่ข้าง ๆ กันไม่ห่าง จนอดแปลกใจกับการกระทำของเขาไม่ได้

“อีกครึ่งชั่วโมงค่อยไปแปรงฟันนอน”

“นานจัง..” พึมพำตอบเสียงเบา

“เพิ่งกินอิ่มกะจะกระโจนขึ้นเตียงเลยหรือไง ฉันให้เธอมาเป็นแม่พันธุ์นะไม่ใช่แม่หมู”

“แรงมาก ตัวเกลก็แค่นี้” พูดแล้วดึงชุดคลุมให้แนบไปกับลำตัว

“แค่นี้ก็หนักนะเกล”

“ถ้าหนักก็ให้ลงสักทีสิคะ”

“จะไปไหน”

“นั่งด้านข้างแทน”

“แล้วตักฉันไม่นุ่มกว่าหรือไง?” คำถามก้ำกึ่งนี้ทำให้มิเกลอมยิ้มเม้มปากติดกันส่ายหน้าไปมา เขาเลยดีดหน้าผากไปหนึ่งครั้งโทษฐานที่ปฏิเสธกัน

ไม่นานนักเกมก็เดินคลอเคลียแม่อุ้มบุญเข้าไปในห้องน้ำ ยืนมองมือเรียวเล็กที่หยิบแปรงสีฟันขึ้นมาบีบยาสีฟันยื่นให้ยิ้ม ๆ โดยระหว่างนี้เขาก็ยืนแปรงฟันอยู่ข้างเธอไม่ห่าง ได้เห็นรอยยิ้มบ้าง เห็นหน้าบึ้งตอนไม่ยิ้มบ้าง ซึ่งมันดู..เหมือนคนละคน

“ดูไปดูมาหน้าเธอก็เหวี่ยงเหมือนกันนะ” เกมว่าพลางวางหน้านิ้วบนหัวคิ้ว ลูบไปตามโครงคิ้วจนหญิงสาวฉีกยิ้มพยักหน้าไม่ปฏิเสธ

จนเมื่อสองเราแปรงฟันเสร็จ คุณเขาก็ช้อนเธอขึ้นมาอยู่ในอก เดินไปยังเตียงนอน..วางเธอลงแผ่วเบาแล้วตามมาขึ้นคร่อมจนรู้สึกเสียววูบวาบ

“รีบท้องซะสิมิเกล..จะได้มาอยู่ด้วยกัน”

“^_^ คุณป๊ะป๋ารออีกนิดนะคะ ~” เธอตอบกลับเสียงหวาน เพราะน้ำเสียงที่เขาเอ่ยมามันอ่อนโยนมากจนเผลอหวั่นไหว คิดอยากลืมข้อตกลงนั้นไปซะ แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มรับไหลตามน้ำไป ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายความสัมพันธ์นี้จะลงเอยอย่างไร

คงเป็นความรู้สึกที่ทั้งเจ็บทั้งปวด..เลือกไม่ได้ ทำได้แค่ยอมรับมัน แล้วพาตัวเองออกไปจากชีวิตสองพ่อลูกเงียบ ๆ

“ถ้าท้อง..มาอยู่กับฉันนะ”

“^_^”

“จะดูแลอย่างดีเลย”