บทที่ 22 22
“ขอออกไปเดินเล่นด้านนอกได้ไหมคะ” มิลลิสบตากับคนที่เธอกำลังเอ่ยปากขออนุญาต และแน่นอนว่าเขาเคยพูดจาร้ายกาจกับเธอแบบไหนตอนนี้มันก็ยังเหมือนเดิม
เริ่มจะชินแล้ว ก็ทำใจเอาไว้แล้วแหละ จากนี้จะพยายามทำทุกอย่างให้ชินกว่าเดิม
ร่างบอบบางเดินตัวปลิวออกมาที่หน้าร้าน กวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะปลีกตัวไปนั่งบริเวณลาน...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 1
2. บทที่ 2 2
3. บทที่ 3 3
4. บทที่ 4 4
5. บทที่ 5 5
6. บทที่ 6 6
7. บทที่ 7 7
8. บทที่ 8 8
9. บทที่ 9 9
10. บทที่ 10 10
11. บทที่ 11 11
12. บทที่ 12 12
13. บทที่ 13 13
14. บทที่ 14 14
15. บทที่ 15 15
16. บทที่ 16 16
17. บทที่ 17 17
18. บทที่ 18 18
19. บทที่ 19 19
20. บทที่ 20 20
21. บทที่ 21 21
22. บทที่ 22 22
23. บทที่ 23 23
24. บทที่ 24 24
25. บทที่ 25 25
26. บทที่ 26 26
27. บทที่ 27 27
28. บทที่ 28 28
29. บทที่ 29 29
30. บทที่ 30 30
31. บทที่ 31 31
32. บทที่ 32 32
33. บทที่ 33 33
34. บทที่ 34 34
35. บทที่ 35 35
36. บทที่ 36 36
37. บทที่ 37 37
38. บทที่ 38 38
39. บทที่ 39 39
40. บทที่ 40 40
41. บทที่ 41 41
42. บทที่ 42 42
43. บทที่ 43 43
44. บทที่ 44 44
45. บทที่ 45 45
46. บทที่ 46 46
47. บทที่ 47 47
ย่อ
ขยาย
