บทที่ 15 ความประทับใจ
เวหาเงียบเพราะกำลังใช้ความคิด ชายหนุ่มหยิบแก้วกาแฟที่บริกรเพิ่มจะนำมาเสิร์ฟขึ้นมาจิบ ก่อนจะพูดความรู้สึกออกไป
“ถ้าผมบอกว่าประทับใจเธอล่ะครับ”
“ประทับใจเหรอคะ”
“เพื่อนของคุณเป็นคนจิตใจดี ทำงานเก่งครับ อีกอย่างคือเธอไม่เคยบ่นหรือรำคาญเวลาที่ผมต้องรีบกลับบ้านไปทานอาหารเย็นกับแม่ บางครั้งเธอยังคอยเตือนให้ผมรีบกลับ แม้ว่างานที่ทำอยู่จะต้องช่วยกันสองคน แต่เมญาวีก็ไม่เคยบ่นที่ต้องอยู่ทำงานคนเดียว”
“คุณใช้คำได้แปลกดีนะคะ”
“แปลกยังไงครับ”
“ก็คุณบอกว่าประทับใจ แทนที่จะบอกว่ารู้สึกดีหรือชอบ”
เป็นอีกครั้งที่เวหาต้องนิ่งเงียบไป เขาเริ่มรู้สึกว่าเพื่อนสนิทของผู้ช่วยคนนี้เหมือนจะอ่านใจและรู้ทันเขาไปเสียทุกเรื่อง
“จะผิดไหมถ้าผมจะชอบเธอ ผมกับเมยทำงานมาด้วยกันเป็นเดือนแล้ว แต่ผมไม่เคยรู้เรื่องอะไรของเธอเลย เธอไม่เคยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง”
“คุณกำลังจะถามว่าเมยมีแฟนหรือยังใช่ไหมคะ”
“แล้วคำตอบคืออะไรล่ะครับ”
“ยังค่ะ เมยไม่เคยมีแฟน”
“เป็นไปได้ยังไงเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก”
“มันเป็นไปแล้วค่ะ”
รินรดาจงใจปกปิดความลับบางอย่าง เธอไม่ได้บอกเวหาว่าสาเหตุที่เมญาวีไม่ยอมเปิดใจให้ใครเลยนั้น เป็นเพราะหัวใจของเพื่อนสาวยังคงยึดติดอยู่กับพี่ชายใจดีในอดีต เมยยังรอคอยที่จะเจอคนคนนั้นเพื่อถามย้ำสัญญาที่เคยให้ไว้ หากเขาจำไม่ได้หรือมีครอบครัวไปแล้ว นั่นแหละคือวันที่เพื่อนของเธอจะยอมหลุดพ้นจากคำสัญญาในอดีต
แม้รินรดาจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่ที่ผ่านมาผู้ชายที่เข้ามาจีบเมญาวีก็ไม่มีใครโดดเด่นหรือดูเหมาะสมเท่ากับคุณเวหาคนนี้เลย รินรดาจึงตัดสินใจว่า ถ้าผู้ชายคนนี้ชอบเพื่อนของเธอจริง ๆ เธอจะยอมเป็นแรงหนุนเพื่อให้ทั้งคู่ได้ลองเปิดใจ เผื่อว่าความดีของเวหาจะทำให้เมญาวียอมละทิ้งสัญญาเก่า ๆ ลงไปได้
“แปลกนะครับ”
“ไม่แปลกเลย เมยเป็นเด็กเรียนค่ะ เรื่องมีแฟนเลยไม่อยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเรียนจบแล้วก็คงเริ่มเปิดใจบ้าง”
“ฉันไม่ได้บอกให้คุณจีบเธอนะคะ”
“ถ้าผมจะจีบล่ะครับ”
“นั่นมันเรื่องของคุณค่ะ”
“คุณคงไม่ห้าม”
“ถ้าคุณคิดจะจีบเล่น ๆ เอาไว้ควงแก้เหงาก็อย่าเลยค่ะ แต่ถ้าคุณคิดจะจริงจังค่อยจีบนะคะ รินไม่อยากให้เพื่อนเสียใจค่ะ”
เวหาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธเพราะเขากำลังคิดว่าความรู้สึกที่มีต่อผู้ช่วยนั้นมันมากถึงขั้นคิดจะจริงจังหรือแค่เพราะเขาประทับใจในตัวเธอเท่านั้น บางทีเขาควรหาโอกาสใกล้ชิดกับเมญาวีมากขึ้นอีกสักหน่อย เพื่อฟังเสียงหัวใจของตัวเองว่ามันต้องการแบบไหน
รินรดาเองก็ไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบเพราะเรื่องอย่างนี้มันต้องค่อยเป็นค่อยไป
“วันนี้คุณไม่มีธุระไปไหนเหรอคะ”
“ไม่ครับ ปกติวันเสาร์เป็นวันพักผ่อน”
“ถ้าอย่างนั้นรินรบกวนให้คุณอยู่เป็นเพื่อนเมยได้ไหม พอดีว่ารินมีธุระต้องไปทำค่ะ”
“ได้ครับ ผมก็ตั้งใจมาอยู่เป็นเพื่อนเธออยู่แล้ว”
“ถ้าหมออนุญาตให้กลับบ้านได้รบกวนคุณโทรบอกรินนะคะ”
“ผมคิดว่าผมไปส่งเธอเองจะดีกว่า คุณจะได้ไปทำธุระให้เรียบร้อย ดีไหมครับ”
“จะรบกวนคุณมากไปหรือเปล่า”
“ไม่หรอกครับ”
“งั้นก็รบกวนด้วยนะคะ มื้อนี้รินขอเลี้ยงคุณเวหานะคะ เป็นการขอบคุณที่คุณช่วยดูแลเพื่อนรักของริน”
“ขอบคุณครับ เอาไว้ครั้งหน้าผมคงได้เลี้ยงคุณบ้าง”
“ยินดีค่ะ ครั้งหน้าเราไปกันสามคนนะคะ”
“ครับ”
รินรดาเดินลุกออกไปแล้วแต่เวหายังคงนั่งอยู่ที่เดิมอีกครู่หนึ่ง เขามองดูนาฬิกาข้อมือแล้วจึงตัดสินใจเดินกลับขึ้นไปบนห้องพักฟื้น เพราะคิดว่าป่านนี้เมญาวีคงพักผ่อนจนเต็มอิ่มแล้ว ชายหนุ่มเปิดประตูห้องเข้าไปเบา ๆ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนหากเธอยังหลับอยู่
เวหาเดินเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วย เมญาวียังคงนอนหลับตานิ่ง เขาเลยลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ
ชายหนุ่มนั่งมองหน้าผู้ช่วยที่ตอนนี้ยังคงหลับสนิท ใบหน้าสวยนั้นไม่ได้ถูกเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางแต่มันยังคงสวยงามจนเขาเผลอนั่งมองอย่างไม่รู้เบื่อ นานแล้วที่ไม่ได้นั่งมองหน้าใครแบบนี้มาก่อน
พอหญิงสาวขยับตัวเวหาก็รีบหันหน้าไปทางอื่น
“คุณเวย์ แล้วรินล่ะคะ” เธอมองหาเพื่อนที่บอกว่าลงไปดื่มกาแฟกับเวหา
“เพื่อนคุณมีธุระด่วนครับ”
“เหรอคะ แย่จัง” เมญาวีอยากให้เพื่อนไปส่งที่ห้องเพราะไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับคนเดียว แม้เธอจะไม่มีไข้แล้วแต่ก็รู้สึกเพลีย ๆ อยู่เลยไม่อยากกลับคนเดียว
“มีอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ”
“ถ้าเป็นเรื่องกลับบ้านเดี๋ยวผมไปส่งเอง” เวหารีบอาสาเพราะเขาตั้งใจจะไปส่งเธอยู่แล้ว
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแค่นี้ก็รบกวนคุณมากแล้ว”
“ไม่รบกวนอะไรเลย ที่คุณไม่สบายก็เพราะผม”
“ไม่เกี่ยวกับคุณเวย์เลยนะคะ เมยใจร้อนเองไม่ยอมเรียกแท็กซี่” หญิงสาวรีบปฏิเสธเพราะไม่อยากให้เขารู้สึกผิด
“แต่ถ้าผมไปส่งคุณถึงที่คุณก็คงไม่ต้องเปียกฝน”
“อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ คุณมีความจำเป็นเมยเข้าใจค่ะ”
“ขอบคุณนะครับที่เข้าใจผม เพราะฉะนั้นแล้ววันนี้คุณก็ควรให้ผมไปส่งที่บ้าน”
“ไม่ใช่บ้านหรอกค่ะ มันเป็นหอพัก”
“นั่นแหละครับให้ผมไปส่งคุณนะ”
“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณเป็นเจ้านายที่ใจดีจริง ๆค่ะ”
“ครับ” เวหาอยากบอกว่าที่เขาทำอยู่นี้ไม่ใช่หน้าที่ของเจ้านายแต่เขาทำเพราะอยากดูแลเธอ
