บทที่ 16 เปิดใจหน่อยสิ
แพทย์เจ้าของไข้มาตรวจอีกครั้งในตอนบ่าย เขาอนุญาตให้หญิงสาวกลับบ้านได้ แต่ก็กำชับให้เธอทานต่ออีกจนครบห้าวันและถ้ากลับไปแล้วยังมีไข้หรือมีอาการผิดปกติก็ต้องรีบกลับมาพบแพทย์
“ขอบคุณค่ะคุณหมอ” เมญาวียกมือขอบคุณแพทย์เจ้าของไข้และพยาบาลที่ดูแลเธออย่างดี
“เดี๋ยวฉันจะให้คำแนะนำการดูแลตนเองและเบอร์โทรศัพท์สายตรงมาที่วอร์ดนี้ถ้าคุณกลับไปแล้วมีเรื่องอยากถามหรือปรึกษาก็ทีมาได้ตลอด”
“ขอบคุณค่ะ” เมญาวียิ้มให้กับคุณพยาบาลก่อนที่เธอจะเดินตามแพทย์ออกไป
“ผมจะไปชำระเงินก่อนระหว่างนี้คุณก็เตรียมเปลี่ยนชุดรอเลยนะครับ ผมลืมถามเลยว่าคุณมีชุดสำหรับใส่กลับบ้านไหม” เขาถามอย่างใส่ใจ
“มีค่ะ รินเตรียมมาให้แล้ว” หญิงสาวตอบพลางชี้ไปที่ถุงเสื้อผ้าที่วางอยู่มุมห้อง
“ถ้าเปลี่ยนชุดแล้วก็รอผมอยู่ตรงนี้ก่อนนะ อย่าเพิ่งเดินไปไหนคนเดียวล่ะ”
“ค่ะ”
เมื่อเวหาก้าวพ้นประตูห้องไปแล้วเมญาวีก็รีบคว้าถุงเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง ชุดที่รินรดาเลือกมาให้นั้นเป็นเดรสกระโปรงแขนระบายสีฟ้าครามสดใส ประดับด้วยลายดอกไม้เล็กๆ ที่ชายกระโปรงซึ่งยาวคลุมเข่าลงมาเล็กน้อยดูอ่อนหวานและเรียบร้อย ใบหน้าหวานยามนี้แม้ปราศจากเครื่องสำอางแต่งแต้ม แต่ก็ดูสดใสมีเลือดฝาด ไม่ซีดเซียวโทรมเท่าคืนก่อน คงเป็นเพราะเธอได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่มาตลอดทั้งวัน
เมญาวีรวบผมมัดเป็นหางม้าอย่างที่เคยทำเป็นประจำ ก่อนจะก้าวออกมานั่งรอเจ้านายที่โซฟาตัวยาวด้วยหัวใจที่แอบเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย เมื่อนึกถึงว่าเขากำลังจะไปส่งเธอที่ที่พัก
หญิงสาวรอไม่นายเวหาก็กลับมารับ
“เดินไหวไหมหรือจะให้ผมเรียกรถเข็นนั่งมาให้”
“ไหวค่ะ”
“งั้นไปกันเลยนะ” เขายื่นมือมารับกระเป๋าถือไปจากหญิงสาวก่อนจะพากันเดินออกมาจากห้องพัก
“คุณเวย์คะ เมยอยากรู้ยอดค่าใช้จ่ายทั้งหมดได้ไหมคะ”
“คุณจะดูไปทำไมเดี๋ยวผมก็เอาไปเบิกกับบริษัท”
“เมยยังอยู่ในช่วงทดลองงานนะคะ คงไม่มีสวัสดิการพวกนั้นหรอกค่ะ คุณเวย์เอาเงินส่วนตัวจ่ายให้เมยใช่ไหมคะ”
“ครับ” เวหายอมรับ
“เมยอยากจ่ายเอง”
“ผมบอกแล้วว่าผมเป็นเจ้านานและผมก็เป็นสาเหตุให้เมยต้องป่วย ถ้าเมยอยากตอบแทนเรื่องนี้ก็แค่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยที่ดีก็พอ ตกลงไหมคะ”
“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวยอมรับข้อเสนอเพราะไม่อยากขัดใจเจ้านายทั้งที่ตนเองยังอยู่ในช่วงทดลองงาน
.....
รถยนต์คันหรูจอดที่หน้าอาคารพาณิชย์สี่ชั้นแห่งหนึ่งด้านล่างเป็นร้านอาหารตามสั่งและร้านซักรีด ส่วนด้านบนแบ่งพื้นที่เป็นหอพักให้เช่า
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” เธอกล่าวขอบคุณจากใจจริง
“ห้องคุณอยู่บนตึกนั้นเหรอครับ”
“ใช่ค่ะ ด้านล่างเป็นร้านค้า ด้านบนแบ่งเป็นหอพักให้เช่าค่ะ มันอาจจะดูเก่าไปหน่อยแต่ด้านในก็พออยู่ได้ค่ะ”
“ผมคิดว่าคุณจะอยู่ที่ดีกว่านี้เสียอีก เงินเดือนคุณก็มากอยู่นะ”
“ก็ตอนที่มาเช่าเมยยังไม่มีเงินเดือนนี่คะ”
“แล้วไม่คิดจะย้ายเหรอ”
“ก็คิดอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ถ้าจะหาที่พักใหม่ให้ใกล้ที่ทำงานแบบนี้ก็คงยากอยู่เหมือนกันค่ะ”
“ก็จริงนะครับ ผมขอขึ้นไปข้างบนหน่อยได้ไหม อยากเห็นว่าผู้ช่วยของผมอยู่ยังไง”
“อย่าเลยค่ะ ห้องเมยรกมาก เอาไว้โอกาสหน้านะคะ”
“เหรอครับ งั้นผมส่งแค่นี้นะครับ”
“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”
เมญาวียืนมองรถเจ้านายออกไปจนลับตา เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายมาส่งถึงที่พักแบบนี้ มันรู้สึกตื่นเต้นและก็ประหม่าไม่น้อย โชคดีที่เวหาไม่เซ้าซี้จะขึ้นมาข้างบนห้อง ถ้าไม่อยากนั้นเธอได้ขายขี้หน้าแน่ ๆ
หลังจากได้นอนพักมาตลอดทั้งวันเมญาวีก็มีแรงเก็บกวาดห้องพัก เพราะกลัวว่าวันใดวันหนึ่งเวหาจะขอขึ้นมาบนห้องของเธอ หญิงสาวไม่รู้ว่าเจ้านายคนอื่นเขาขอขึ้นมาดูความเป็นอยู่ของลูกน้องเหมือนกับเจ้านายของคนอื่นหรือเปล่า แต่เพื่อความสบายใจเมญาวีจึงทำความสะอาดห้องเรียกเหงื่อจนชุ่ม ก่อนจะลงไปทานข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งข้างล่าง จากนั้นก็ขึ้นมาทานยาตามที่หมอสั่ง
ดูเวลาแล้วยังหัวค่ำอยู่หญิงสาวจึงโทรศัพท์ไปหารินรดาเพราะคิดว่าเวลานี้เพื่อนคงจะทำธุระเสร็จและกลับถึงบ้านแล้ว
“ริน ทำธุระเป็นไงบ้างเรียบร้อยดีไหม”
“อือ เรียบร้อยดี แล้วเมยเป็นไงบ้าง”
“หายดีแล้วล่ะ ขอบใจรินมาก”
“จะขอบใจทำไม รินแค่เอาชุดไปให้แค่นั้นเอง”
“ก็นั่นแหละ ถ้าไม่มีรินเมยก็ไม่มีใครแล้ว”
“บอกแม่หรือยังว่าไม่สบาย”
“ยังเลย คิดว่าคงไม่บอก ไม่อยากให้เป็นห่วงน่ะ รินก็อย่าเผลอบอกแม่นะ”
“รินไม่บอกหรอกน่า รินกลัวแม่จะพาเมยกลับโคราช” รินรดาแกล้งขู่ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เมญาวีกลัวที่สุด
“เมยก็กลัวอย่างนั้น”
“แล้วคุณเวหาไปส่งเมยใช่ไหม”
“อือ เมยคิดว่ารินบอกเขาให้มาส่งเมย”
“เปล่าเลย รินแค่บอกว่าถ้าหมอให้กลับบ้านก็ให้เขาโทรบอก รินจะมารับแต่เขาบอกเองว่าจะมาส่งเมย”
“อือ” คำพูดของเพื่อนทำให้เมญาวีเผลอยิ้มออกมา
“เมย เจ้านายของเมยทั้งหล่อทั้งนิสัยดี เมยคิดอย่างนั้นไหม” รินรดาเปิดประเด็น
“อือ คุณเวหาใจดี”
“โสดด้วยนะ”
“นี่รินถามเขาเหรอ”
“ไม่ได้ถาม แต่ดูก็รู้ว่าโสด”
“ดูออกเหรอ”
“แน่นอนสิ ถ้าเขามีแฟนแล้วเขาจะมีเวลามาห่วงลูกน้องของตัวเองในวันหยุดแบบนี้เหรอ สู้เอาเวลาไปอยู่กับแฟนก็ไม่ได้ จริงไหมล่ะ”
“คงงั้นมั้ง”
“เมยก็โสด คุณเวหาก็โสด”
“แล้วยังไง จะยุให้เมยจีบเจ้านาย”
“กล้าไหมล่ะ”
“เมยว่าไม่ดีกว่า เมยกลัวเขาจะไม่พอใจ เมยยังไม่อยากตกงานทั้ง ๆ ที่ยังไม่ผ่านโปรนะ”
“โอเค ไม่จีบก็ไม่จีบ แต่ถ้าเขาจีบเมยล่ะ”
“คงไม่หรอกมั้ง”
“เปิดใจหน่อยสิ ลืมเรื่องในอดีตให้หมด” รินรดาเริ่มเข้าโหมดจริงจัง
“แล้วถ้าเมยเกิดเจอพี่เขาขึ้นมาล่ะ”
“ผ่านมากี่ปีแล้วเมยยังไม่เคยเจอแล้วคิดเหรอว่าจากนี้จะได้เจอกันอีก บางทีเขาคนนั้นอาจลืมสัญญาไปแล้วก็ได้”
“เมยจะลองคิดดูนะ”
“อย่าคิดนานนะ”
วางสายจากเพื่อนแล้วเมญาวีก็โทรกลับไปหามารดา คุยเรื่องทั่ว ๆ อีกพักใหญ่ก่อนจะเข้านอน
