บทที่ 47 จบกันไปแล้ว

เมื่อมารดาและลลนาเดินออกจากห้องไปแล้ว เวหาก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เขารู้สึกเหนื่อยหน่ายกับสถานการณ์ที่ต้องเผชิญ เขาเรียกเมญาวีให้เข้ามาพบในห้องทำงานทันที

“ท่านรองมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพตามหน้าที่

“เมยครับ อยู่กันสองคนไม่ต้องเรียกแบบนี้ก็ได้” เขารู้สึกไม่ชอบใจที่ต้องรักษา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ