บทที่ 9 ตอนที่ 7 : ตราบาปสีเลือด (18+)
ตอนที่ 7 : ตราบาปสีเลือด (18+)
⚠️ Trigger Warnings
Non-Consensual Sexual Content: มีฉากร่วมรักที่เป็นการบังคับฝืนใจ
Profanity: มีการใช้คำหยาบคายและถ้อยคำรุนแรง
Physical Abuse: มีการใช้ความรุนแรงและทิ้งรอยแผลทางกายไว้บนตัวเหยื่อ
"อื้ออ ไอ้โรคจิต! เป็นหมารึไง! เจ็บนะเว้ย! ไอ้ลูกหมา ไอ้เลว ฮือ ไอ้ชั่ว"
แทนที่ถ้อยคำดลบันดาลโทสะเหล่านั้นจะทำให้เขาหยุดยั้ง ทว่ามันกลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่ปลุกเร้าความดิบเถื่อนในกายชายหนุ่มให้ทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเดิม คมเขี้ยวร้ายฝังลึกซ้ำเล่าจนรอยฟันจางๆ ผุดขึ้นมาประดับบนผิวเนื้อนวลอีกหลายต่อหลายแห่ง ก่อนที่พัศดีหนุ่มจะละความสนใจแปรเปลี่ยนมาดูดกลืนทรวงอกอวบอิ่มที่เขาเคยตราหน้าว่าน่ารังเกียจอย่างหิวโหยแทน
"ซีดส์ จะแตกแล้ว มองหน้าฉันยัยแพศยา! มองคนที่ทำให้เธอต้องเจอกับขุมนรกก่อนตายไว้"
น้ำเสียงทุ้มพร่ากระเส่าทว่าเต็มไปด้วยบัญชาเฉียบขาดร้องสั่ง แต่ดูเหมือนสิ่งที่เขาโหมกระหน่ำเข้าใส่จะเกินกว่าที่ร่างกายอันบอบช้ำของเจนิสจะรับไหว ดวงตาคู่สวยปรือปรอยจนแทบจะปิดลงด้วยความอ่อนล้า ทว่าซาตานในคราบผู้คุมกลับไม่ยอมแพ้ อุ้งมือร้ายยื่นไปบีบแก้มของสาวน้อยบังคับให้เธอต้องเงยหน้าสบตากับเขาตามความต้องการที่แสนเอาแต่ใจ
ความเกลียดชังและกระแสความเคียดแค้นต่อคนใต้ร่างที่กำลังจะหมดสติคือกำไรที่เขาพึงพอใจ สะโพกสอบเร่งจังหวะถี่กระชั้นอัดกระแทกเข้าใส่ช่องทางรักอย่างหนักหน่วง จนกระทั่งความรัญจวนพุ่งทะยานถึงขีดสุด ธารน้ำรักอุ่นร้อนพุ่งพรวดออกมาเต็มถุงยางอนามัยไซส์พิเศษ พร้อมๆ กับเรือนร่างของคนงามที่อ่อนเปลี้ยแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะกรีดร้องอีกต่อไป
"เลือดงั้นหรือ เหอะ"
ชายหนุ่มสบถออกมากับตัวเองแผ่วเบาในยามที่ถอนแกนกายใหญ่โตออกมา แล้วพบว่ามีคราบเลือดสีแดงฉานปะปนออกมากับสารคัดหลั่ง ทว่าความตกใจเพียงชั่ววูบกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย้ยหยันระคนสะใจอย่างรวดเร็ว
'หึ สงสัยจะเก็บไว้ให้ไอ้ฆาตกรชู้รักนั่นสินะ เสียใจด้วยนะที่ฉันเป็นคนได้มันไป'
ศิลากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อทึกทักไปเองว่าเจนิสตั้งใจเก็บความบริสุทธิ์นี้ไว้ให้ชายคนรักทว่าเขากลับเป็นฝ่ายแย่งชิงมันมาตัดหน้า ถึงกระนั้น... มันก็ยังไม่สาแก่ใจเพลิงแค้นในอกของเขาเลยแม้แต่น้อย
เวลาล่วงเลยผ่านไปสองวันเต็ม...
"มาทำไมไอ้หมอ"
ศิลาเอ่ยปากร้องถามเสียงห้วน เมื่อเห็นร่างของเพื่อนสนิทผู้พ่วงตำแหน่งแพทย์ประจำเรือนจำ กำลังจะเปิดประตูห้องขังมืดที่เขาใช้ทั้งเส้นสายและวิธีสกปรกกักขังหญิงสาวเอาไว้
"ฉันก็มาทำตามหน้าที่สิ แกขังนักโทษมาสองวันแล้ว ฉันต้องประเมินร่างกายว่าเธอสามารถอยู่ในนั้นได้อีกหรือเปล่า"
"ยังไม่ตายหรอก ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ"
"ไม่ได้! มันเป็นหน้าที่"
หมอหนุ่มเอ่ยสวนด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วก้าวเท้าเข้าไปด้านในทันทีโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านจากผู้ที่มีอำนาจใหญ่ที่สุด ภาพของสาวน้อยที่นอนนิ่งหมดสติอยู่บนพื้นปูนเย็นเยียบทำเอาคนเป็นหมอต้องรุดเข้าไปดูอาการในทันใด
"ไอ้ศิลา! นี่แกทำอะไรเธอ ฮะ! ทำไมถึงเป็นแบบนี้"
"เสียงดังทำไมวะ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่สำออยเท่านั้นแหละ มารยาหญิงร้ายจะตายแกไม่รู้รึไง"
"สำออยบ้าอะไรล่ะ ไข้สูงจนไม่ได้สติแบบนี้! ฉันต้องพาเธอไปห้องพยาบาล"
"ไม่ต้อง! ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ เดี๋ยวก็หายเอง"
แน่นอนว่าหมอหนุ่มเลือกที่จะปฏิเสธเสียงแข็ง ช้อนตัวอุ้มร่างนักโทษสาวที่ไร้สติขึ้นแนบอกแล้วพาเดินออกไปทันที
"แกจะมาจ้องหน้าฉันทำไมวะ"
ศิลาแสร้งถามพลางเบือนสายตาหนีไปทางอื่น ราวกับไม่อยากสบสายตาจับผิดของเพื่อนสนิท
"อย่ามาเฉไฉ รู้ดีอยู่แก่ใจนี่ว่าฉันมองทำไม"
"เออ! ฉันทำเองแหละ แต่ฉันไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย ยัยนั่นอาจจะชอบด้วยซ้ำ"
"ศิลา! อย่ามาประชด ที่ผ่านมาเรื่องแบบนี้แกเข้มงวดมาตลอด แล้วทำไมถึงมาแหกกฎซะเองแบบนี้วะ หืม!"
คนถูกถามยังคงตีหน้ามึน อมพะนำไม่ยอมพูดความจริง
"แล้วดูทำกับเธอสิ! รอยฟันเต็มตัวเสียขนาดนั้น เป็นหมาบ้ารึไง! เชี่ยน่าสงสารฉิบหาย ถ้าได้ตรวจภายใน...ฉันไม่อยากจะคิดเลย"
"น่าสงสารกับผีอะไร! นั่นยังน้อยไปด้วยซ้ำกับความเลวที่เธอทำ!"
ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนกรรไกรคมที่ตัดสะบั้นเส้นฟางแห่งโทสะของศิลาจนขาดลง น้ำเสียงแข็งกร้าวตวาดลั่นไปพร้อมกับร่างกายแกร่งที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ และหากพินิจมองให้ดีจะพบว่าน้ำตาของลูกผู้ชายกำลังเอ่อคลอออกมาเพราะบาดแผลในใจที่เขายังมิอาจทำใจยอมรับได้
"อย่าบอกนะว่าเธอคือ..."
"..."
ผู้อำนวยการหนุ่มสะบัดหน้าหนีแทนคำตอบ นั่นทำให้หมอหนุ่มต้องลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
"แต่แกก็ทำเกินไป ทำไมไม่รอให้กฎหมายตัดสิน"
"โดยการประหารชีวิตนะเหรอ ฮึ! มันง่ายไป"
"แกก็เลยจะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ให้เธอรู้สึกว่าตกนรกทั้งเป็น งั้นสิ!"
มีเพียงความเงียบงันจากศิลาเท่านั้น... ที่เป็นคำตอบยืนยันทุกอย่างให้แก่หมอหนุ่มได้อย่างชัดเจน
