บทที่ 10 รอยยิ้มแรก

"เอาเถอะ" คุณราตรีสลัดความหนักอึ้งทิ้งไป แล้วยิ้มให้อีกครั้ง "พรุ่งนี้แวะมากินข้าวเที่ยงที่บ้านนะลูก ป้าจะทำแกงเขียวหวานของโปรดไว้รอ"

เมธกาตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นแววตาละมุนที่เต็มไปด้วยความหวังของ หญิงชราตรงหน้า เธอกลับพยักหน้ารับไปโดยไม่ทันคิด "ค่ะคุณป้า มุกจะแวะไปนะคะ"

เธอไม่รู้เลยว่าการตอบรับในวันนี้ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับศิลาบ่อยขึ้นกว่าที่คิดไว้มากนัก

บ่ายวันนั้น ชาริษาโทรศัพท์มาชวนออกไปกินข้าวเย็นด้วยกันสองคน เมธกาตอบตกลงทันทีเพราะคิดถึงเพื่อนสนิท ทั้งสองนัดเจอกันที่ร้านอาหารเล็กๆ ใกล้บ้าน

"แกกลับมาทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ" ชาริษาบ่นทันทีที่นั่งลง "รู้ตัวอีกทีก็เห็นยืนอยู่หน้าบ้านแล้ว"

"มันตัดสินใจกะทันหันน่ะแก" เมธกายิ้มแหยๆ

"เออ… เรื่องพี่โย แกรู้แล้วใช่ไหม" ชาริษาเปลี่ยนสีหน้าทันที เสียงเบาลง "ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี พี่โยเขา… แย่มากจริงๆ นะมุก"

"เห็นคุณป้าเล่าให้ฟังแล้วละ" เมธกาก้มมองแก้วน้ำในมือ

"มันไม่ใช่แค่เรื่องเลิกกับพี่พิมพ์หรอกนะ" ชาริษาถอนหายใจยาว "ฉันว่ามันลึกกว่านั้น เหมือนเขากำลังหนีอะไรบางอย่างในใจตัวเอง เขาไม่ยอมคุยกับใครเลย แม้แต่กับฉันที่เป็นน้องแท้ๆ"

เมธกานิ่งเงียบ ปล่อยให้เพื่อนสนิทระบายความในใจต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้เลยว่า… สิ่งที่ศิลากำลังพยายามหนีอยู่นั้น อาจไม่ใช่ใครที่ไหนไกล หากแต่เป็นความรู้สึกสับสนที่มีต่อเธอ คนที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้านี้นั่นเอง

เช้าวันจันทร์

เมธกาแต่งตัวด้วยชุดทำงานสุภาพ เดินเข้าไปในตึกสำนักงานสูงตระหง่านใจกลางเมืองด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า ป้ายชื่อบริษัท ‘ภูวรรณ ดีไซน์ กรุ๊ป’ สะท้อนแสงแดดยามเช้าเด่นหราอยู่เหนือประตูทางเข้า

"คุณเมธกาใช่ไหมคะ" พนักงานต้อนรับสาวยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร "คุณภูวดลรออยู่ที่ห้องประชุมชั้นสิบสองค่ะ"

เมธกาก้าวเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นระทึก แม้จะเคยฝึกงานที่นี่มาก่อน แต่การกลับมาทำงานเต็มตัวในฐานะสถาปนิกของบริษัทนั้น ความรู้สึกแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

"เมธกา!"

เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ภูวดลยืนรอต้อนรับอยู่หน้าห้องประชุมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาสูงโปร่ง หล่อเหลา และดูน่าเชื่อถือในแบบของผู้ใหญ่ ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต

"สวัสดีค่ะพี่ภู" เมธกาโค้งทักทายอย่างนอบน้อม

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ เราเป็นทีมเดียวกันแล้วนะ" ภูวดลหัวเราะเบาๆ พลางเปิดประตูห้องประชุมให้เธอเข้าไปก่อน "ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวภูวรรณอย่างเป็นทางการครับ"

ภายในห้องประชุม มีทีมงานหลายคนนั่งรอพร้อมเอกสารกองโต ภูวดลเดินไปยืนหน้าจอโปรเจกเตอร์ แล้วเริ่มอธิบายเนื้องานอย่างมืออาชีพ

"โปรเจกต์แรกที่ผมอยากให้เมธการับผิดชอบเป็นหลัก คืองานออกแบบรีโนเวตโรงแรมระดับลักชูรี ลูกค้าเป็นเจ้าของกลุ่มธุรกิจใหญ่ที่ต้องการยกระดับดีไซน์ให้ทันสมัยขึ้น งบประมาณสูงมาก และมีชื่อเสียงในวงการ ถือเป็นโอกาสที่ดีมากสำหรับคนที่เพิ่งเริ่มงาน"

เมธกาจดบันทึกอย่างตั้งใจ "ชื่อโรงแรมอะไรคะพี่ภู"

ภูวดลคลิกสไลด์ถัดไป โลโก้สีทองอร่ามปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

"เครือวัฒนกุล ฮอสพิทัลลิตี้" เขาตอบพลางยิ้ม "เจ้าของคือคุณศิลา วัฒนกุล นักธุรกิจหนุ่มที่กำลังมาแรงที่สุดในวงการโรงแรมตอนนี้"

หัวใจของเมธกาหล่นวูบราวกับถูกดึงพรมออกจากใต้เท้า มือที่กำลังเขียนชะงักค้าง ปากกาในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น

"เมธกา เป็นอะไรหรือเปล่า" ภูวดลสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเดินเข้ามาใกล้ด้วยความเป็นห่วง

"ปะ เปล่าค่ะ" เธอรีบสะบัดหน้า พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ "แค่… ตกใจนิดหน่อยน่ะค่ะที่ได้รับโปรเจกต์ใหญ่ขนาดนี้"

"ไม่ต้องกังวลไป ผมจะช่วยดูแลอย่างใกล้ชิดเอง" ภูวดลยิ้มส่งกำลังใจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่สวยของเธอ

ตลอดการประชุมที่เหลือ เมธกาแทบไม่ได้ยินสิ่งที่ทีมงานพูดคุยกันเลยสักคำ ในหัวของเธอวนเวียนอยู่กับความคิดเดียว… เธอจะต้องเจอเขาอีกครั้ง ในฐานะคนร่วมงาน

หลังจบการประชุม ภูวดลเดินตามเธอออกมาที่ระเบียงเล็กๆ ด้านนอก "เมธกา มีอะไรกังวลใจหรือเปล่า บอกผมได้นะ"

เมธกาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดเผยความจริงบางส่วน "จริงๆ แล้ว… คุณศิลาเป็นคนรู้จักเก่าค่ะ บ้านอยู่ติดกันมาตั้งแต่เด็ก"

"อ๋อ…" ภูวดลพยักหน้ารับรู้ ทว่าแววตากลับมีประกายบางอย่างแวบขึ้นมาเล็กน้อย เขาสังเกตได้ว่าน้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปยามเอ่ยชื่อนั้น "ถ้าอย่างนั้นก็ดีสิ จะได้ทำงานกันสะดวกขึ้น รู้จักกันมาก่อนน่าจะคุยง่าย"

"ค่ะ…" เมธกายิ้มฝืน

"แต่ถ้าเมื่อไหร่รู้สึกอึดอัดใจ บอกผมได้ทันทีเลยนะ ผมจะจัดการให้" ภูวดลเอ่ยเสียงจริงจัง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ราวกับต้องการปกป้องเธอจากความกังวลที่สัมผัสได้

เมธการู้สึกอบอุ่นใจกับความใส่ใจของเขา เธอโค้งขอบคุณเบาๆ "ขอบคุณมากค่ะพี่ภู"

บ่ายวันนั้น เมธกานั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่บริษัทจัดสรรให้ เธอเปิดแฟ้มเอกสารโครงการของเครือวัฒนกุลขึ้นดู ภาพถ่ายโรงแรมหรูหราหลายแห่งปรากฏอยู่ พร้อมกับภาพของศิลาในชุดสูทเนี้ยบที่ยืนอยู่หน้าตึกใหม่ล่าสุดของบริษัท

ในภาพเขาดูมั่นใจ สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์… แตกต่างจากภาพชายหนุ่มอิดโรยที่เธอเห็นเมื่อวานหน้าบ้านอย่างสิ้นเชิง

เมธกาถอนหายใจยาว ปิดแฟ้มเอกสารลง แล้วเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นทิวทัศน์เมืองกรุงเทพฯ กว้างไกล

"งานนี้… คงไม่ง่ายเลยจริงๆ" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ไม่มีใครรู้เลยว่า ณ อีกฟากหนึ่งของเมือง ศิลากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานในห้องส่วนตัว สายตาจ้องมองรายชื่อทีมสถาปนิกที่ทางบริษัทภูวรรณส่งมาให้อนุมัติ นิ้วเรียวยาวสะดุดหยุดนิ่งอยู่ที่ชื่อหนึ่งบนกระดาษ…

ชื่อที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตของเขา

"เมธกา…"