บทที่ 5 บาดลึกในหัวใจ

แกร๊ก...

เพียงสิ้นเสียงล็อกประตู น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดทางก็ไหลทะลักลงมาอย่างเงียบงัน

ไม่มีเสียงฟูมฟาย ไม่มีอาการร้องไห้จนตัวโยน มีเพียงฝ่ามือเล็กที่คอยยกขึ้นปาดหยาดน้ำตาออกจากแก้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะค่อย ๆ ทรุดฮวบลงนั่งชันเข่าอยู่ข้างเตียงนอน

สายตาพร่าเบลอเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกปกสีชมพูเล่มเก่า... เล่มที่เธอเคยจรดปลายดินสอเขียนไว้ด้วยหัวใจพองโตเมื่อหลายปีก่อน

‘โตขึ้น... มุกจะแต่งงานกับพี่โย’

เมธกาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปเปิดมันออก ตัวหนังสือโย้เย้สีไม้ที่เขียนขึ้นด้วยความสุขในวันวานยังคงแจ่มชัดอยู่ทุกตัวอักษร เธอยกปลายนิ้วลูบแผ่นกระดาษนั้นแผ่วเบา ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

"...หนูคงฝันไกลเกินไปจริงๆ"

หญิงสาวค่อย ๆ ปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างเชื่องช้า แล้วเก็บมันกลับเข้าลึกที่สุดของลิ้นชักโต๊ะ... เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เมธการู้สึกว่า บางที... เธอควรเลิกฝันถึงเจ้าชายในนิทานของตัวเองเสียที

จนกระทั่งเวลาผ่านไปช่วงค่ำ 

เมธกาปาดน้ำตาออกจากแก้มแรง ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้งเพื่อขับไล่ความอ่อนแอ

เธอไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว... ไม่อยากเป็นเด็กผู้หญิงงี่เง่าที่เอาแต่แอบรักเขาอยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป

หญิงสาวเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ จนดวงตาที่แดงก่ำเริ่มเจือจางลง ก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะ หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาเปิดกาง ทว่าตัวอักษรทุกตัวบนหน้ากระดาษกลับพร่าเบลอจนจับใจความไม่ได้

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ เมธกาชะงักกึก

"มุก..." เสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาทำให้อกซ้ายแกว่งไกว "...พี่เอง"

หัวใจที่เพิ่งสงบลงเต้นกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง เมธการีบใช้หลังมือเช็ดหางตาซ้ำเพื่อความมั่นใจ สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

ศิลายืนอยู่ตรงนั้น... ในมือถือถุงพลาสติกจากร้านขายยาพร้อมกล่องพลาสเตอร์

"ยังไม่นอนใช่ไหม"

"...ค่ะ"

ชายหนุ่มยื่นถุงยาในมือส่งให้ "พี่แวะซื้อมาให้ ในถุงมียาฆ่าเชื้อกับครีมทาแผล อย่าลืมเปลี่ยนพลาสเตอร์ก่อนนอนด้วยนะ"

เมธกาก้มมองถุงใบนั้นนิ่ง ๆ ความใส่ใจที่ส่งมามันช่างหนักอึ้งเกินกว่าจะรับไว้ "ขอบคุณค่ะ..."

"ไหน... พี่ขอดูแผลหน่อยสิ"

คำพูดนั้นทำให้เธอสะดุ้งน้อย ๆ แล้วรีบชักมือกลับไปซ่อนไว้ด้านหลังแทบจะทันที "ไม่เป็นไรค่ะ มุกไม่เจ็บแล้ว"

"เมื่อกี้เลือดยังซึมอยู่เลย" ศิลาขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความดุแกมเอ็นดูอย่างที่เขาชอบทำ "เอามาดูหน่อย"

เมื่อปฏิเสธไม่ได้ เมธกาจึงค่อย ๆ ยื่นมือออกไปอย่างเสียไม่ได้ ศิลาประคองมือนั้นไว้แผ่วเบา นิ้วโป้งของเขาคลี่แผ่นพลาสเตอร์ออกช้า ๆ เพื่อสำรวจบาดแผล เมื่อเห็นว่าปากแผลปิดสนิทดีแล้ว ชายหนุ่มจึงพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความเบาใจ

"ดีขึ้นแล้ว... แต่สองสามวันนี้อย่าเพิ่งระวังอย่าให้โดนสบู่แรง ๆ นะ"

"ค่ะ"

แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุม...

มันเป็นความเงียบที่แปลกประหลาดและชวนอึดอัด จนไม่มีใครรู้ว่าจะเอ่ยคำไหนออกมาระหว่างเรา สุดท้าย ศิลาก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นขึ้นมาซะเอง

"วันนี้..."

"..."

"ตกใจหรือเปล่า"

เมธกาแสร้งทำเป็นไขสือ เธอฝืนส่งยิ้มบางเบาไปให้ "เรื่องอะไรคะ"

"เรื่องพิมพ์"

ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำ ก้มมองปลายนิ้วของตัวเองเพื่อหลบสายตาคม "นิดหน่อยค่ะ"

"ทำไมล่ะ"

เมธกาหัวเราะขืน ๆ ในลำคอ "มุกแค่ไม่คิดว่า... พี่โยจะมีแฟนเร็วขนาดนี้"

ศิลายิ้มกว้างขึ้น แววตาอ่อนแสงลงเมื่อนึกถึงคนรัก "พี่ก็โตแล้วนะ"

ประโยคนั้น... ไม่ต่างอะไรกับใบมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิมให้ลึกลงไปอีก

ใช่... เขาโตแล้ว โตพอที่จะมีความรักและมีคนรักเป็นของตัวเอง

แต่เธอกลับเป็นคนเดียว... ที่ยังติดอยู่ในความฝันวัยเด็กตอนอายุสิบขวบไม่ยอมตื่น