บทที่ 56 ยากเหลือเกิน

ริมน้ำยามเช้ายังคงสงบนิ่ง ทว่าในใจของพิมพ์มาดากลับถูกพัดกระหน่ำด้วยพายุอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง ชายสูงวัยส่งยิ้มละมุนละไมเลื่อนมือหนาไปแตะลูบแผ่วเบาที่ท่อนแขนเนียนของเธออย่างให้กำลังใจ สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาจงใจลากผ่านผิวเนื้อราวกับจะบอกความนัย ซึ่งเขาคงอยากพูดอะไรที่มากกว่านี้ ถ้ามารดาของเธอไม่อยู่ที่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ