บทที่ 79 เกือบจะเข้าใจ

ธาวินลอบมองใบหน้าซีดสลดที่เปรอะเปื้อนไปด้วยร่องรอยแห่งความบอบช้ำทางจิตใจอย่างพิจารณา ฉับพลันนั้น นัยน์ตาคู่คมที่เคยแข็งกร้าวกร้าวกลับอ่อนโยนลง ทว่ามันก็เพียงแค่เสี้ยววินาที ก่อนที่ความเย็นชาไร้หัวใจจะเข้าฉาบเคลือบใบหน้าหล่อเหลาอีกครา

โดยไม่เปิดโอกาสให้คนตัวเล็กได้ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาก็ยื่นมาเชยคางม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ