บทที่ 17 เห็นแก่ตัวและหน้าซื่อใจคด

ภายในห้องนั่งเล่น วิชญะละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพอดี จึงได้เห็นภาพเหตุการณ์นั้น

เขาบอกไม่ถูกว่าทำไม แต่ระยะหลังมานี้เขารู้สึกตงิดใจว่าเจนจิราดูแปลกไป

มันเป็นความรู้สึกเหมือนสายลมที่พยายามจะไขว่คว้า แต่กลับจับต้องไม่ได้... ยิ่งนานวันก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอกำลังจะหลุดลอยไป

ความรู้สึกนี้ก่อกวนจิต...