บทที่ 32 ยอมถูกไฟเผาตาย ดีกว่าถูกเขาขังตาย

วิชญะยืนนิ่งอยู่หน้าประตูด้วยท่าทีเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดว่า "จนกว่าคุณจะยอมลาออก ผมไม่มีวันเปิดประตูให้เด็ดขาด!"

"นี่มันกักขังหน่วงเหนี่ยวชัด ๆ!"

"ถ้าคิดได้เมื่อไหร่ ก็เรียกผมได้ตลอดเวลา"

เจนจิราโกรธจนตัวสั่น เธาทุบประตูระบายอารมณ์เสียงดังปัง

แต่วิชญะเ...