บทที่ 45 ถ้าอย่างนั้นเราก็ตกหลุมพราง

กระดาษสายรุ้งหลากสีสันโปรยปรายลงมาตรงหน้าเจนจิราจนลายตาไปหมด

ไม่รู้ว่าหยาดทิพย์โผล่ออกมาจากไหน เธออ้าแขนกว้างรอรับเพื่อนรักพร้อมรอยยิ้มกว้าง "ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ้ะที่รัก!"

เจนจิราส่ายหน้ายิ้มๆ "มิน่าล่ะ วันนี้ฉันออกจากโรงพยาบาลแกถึงไม่ยอมไปรับ ที่แท้ก็แอบมาซุ่มทำเซอร์ไพรส์อยู่นี่เอง"

ปากพูดไปยิ้มไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ