บทที่ 6 ใช้ร่างกายของเธอชดใช้

ทันใดนั้น เจนจิราก็เปลี่ยนเรื่องอย่างชาญฉลาด รอยยิ้มพรายปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ดูท่าปลาตัวนี้เราคงทานกันไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวให้ทางร้านทำมาเสิร์ฟใหม่ดีกว่า

แต่ดิฉันได้ยินมาว่า วันนี้ปลาที่ทางร้านคัดมามีแต่ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น เกรงว่าจานใบนี้จะเล็กเกินไปจนใส่ไม่หมด และทางร้านเองก็น่าจะไม่มีจานใบไหนที่ใหญ่ไปกว่านี้แล้วด้วยสิคะ"

ความนัยที่ซ่อนอยู่ในวาจาก็คือ แม้ 'บริษัททองแพ' จะไม่ใช่ตัวเลือกอันดับหนึ่งของ 'บริษัทเปรี่ยมสุข' แต่ทว่าขนาดโครงการของเปรี่ยมสุขนั้นใหญ่โตมโหฬารเกินไป นอกจากบริษัททองแพแล้ว บริษัทอื่นๆ ในตลาดก็เปรียบเสมือนจานใบเล็กที่ไม่มีศักยภาพพอที่จะรองรับงานชิ้นใหญ่นี้ได้ทั้งหมด

นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมตั้งแต่แรกเริ่ม บริษัทเปรี่ยมสุขถึงได้เลือกบริษัททองแพ

เจตนาของเจนจิราชัดเจนแจ่มแจ้ง เธอทำการบ้านเกี่ยวกับบริษัทเปรี่ยมสุขมาเป็นอย่างดี และรู้ดีว่าบริษัททองแพคือทางเลือกเดียวที่พวกเขามี ดังนั้นอย่าคิดจะมา 'ฉวยโอกาส' กดดันเธอเสียให้ยาก

วิชญะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่แท้เธอก็รู้ทันเกมทุกอย่าง

สีหน้าของคณาธิปดูเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาขบกรามแน่นก่อนจะฝืนยิ้มแล้วเอ่ยลอดไรฟันออกมาว่า "คุณเจนทำการบ้านมาดีจริงๆ นะครับ"

เจนจิรายิ้มรับพลางชูแก้วไวน์ขึ้น "คุณคณาธิปชมเกินไปแล้วค่ะ ดิฉันขอดื่มให้คุณนะคะ!"

หลังจากนั้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็ดำเนินไปโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ เพิ่มเติม สัญญาธุรกิจถูกลงนามเป็นที่เรียบร้อย

ทว่าในขณะเดียวกัน เจนจิราเริ่มรู้สึกว่าร่างกายของเธอกำลังจะถึงขีดจำกัด ความเจ็บปวดในกระเพาะอาหารรุนแรงราวกับมีกองเพลิงกำลังลุกไหม้อยู่ภายใน ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด ความวิงเวียนเข้าจู่โจมเป็นระลอกๆ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากจนไรผมเปียกชื้น เสื้อเชิ้ตแนบไปกับแผ่นหลังที่ชุ่มโชก

หากต้องดื่มต่ออีกแม้แต่แก้วเดียว เธอคงต้องฟุบลงตรงนี้แน่

แต่คณาธิปกลับยังคงรินไวน์ใส่แก้วให้เธอไม่หยุด...

เจตนาของเขาชัดเจนจนไม่ต้องเดา

ในเมื่อบีบให้บริษัททองแพยอมลดผลประโยชน์ไม่ได้ เขาก็จะให้เจนจิราเอาเรือนร่างของเธอมาจ่ายแทน

ข้อนี้ เจนจิราดูออกทะลุปรุโปร่ง

และนาตาลีเองก็ดูออกเช่นกัน

หญิงสาวรุ่นน้องเหลือบเห็นสีหน้าอันทรมานของเจนจิรา เธอกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา แววตาฉายประกายความอำมหิตวูบหนึ่ง

เจนจิรา ฉันอยากจะรู้นักว่าถ้าไม่มีพี่วิชญะคอยปกป้อง คืนนี้แกจะหนีรอดจากเงื้อมมือของตาเฒ่าตัณหากลับคนนี้ไปได้อย่างไร

เมื่อคิดได้ดังนั้น นาตาลีก็หันขวับไปหาชายหนุ่มข้างกาย ปรับสีหน้าให้ดูไร้เดียงสาและน่าสงสารในชั่วพริบตา เธอทำเสียงออดอ้อนอย่างน่าเวทนาว่า "พี่วิชญะคะ... นาตาลีเริ่มมึนหัวแล้ว กลิ่นเหล้าในห้องนี้ทำให้นาตาลีอยากจะอาเจียน พี่วิชญะไปส่งนาตาลีที่บ้านก่อนได้ไหมคะ?"

"เอ่อ..."

วิชญะมีท่าทีลังเล เขาหันไปมองเจนจิราโดยสัญชาตญาณ

นาตาลีรีบคว้ามือเขามากุมไว้ ส่งสายตาเว้าวอนสุดชีวิต "พี่วิชญะคะ..."

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยจริตมารยาที่ปรุงแต่งมาอย่างดี

วิชญะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทางฝั่งเจนจิราน่าจะใช้เวลาเคลียร์อีกสักยี่สิบนาที ซึ่งเวลานั้นก็น่าจะพอดีกับที่เขาไปส่งนาตาลีแล้ววนรถกลับมารับ

คณาธิปที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบเสริมขึ้นทันที "คุณวิชญะไปส่งน้องผู้ช่วยก่อนเถอะครับ ให้คุณเจนอยู่ดื่มเป็นเพื่อนผมต่ออีกสักสองสามแก้ว"

วิชญะพยักหน้าอย่างเย็นชา หันไปสั่งเจนจิราสั้นๆ ว่า "ทางนี้ฝากเธอจัดการด้วยนะ เดี๋ยวฉันไปส่งนาตาลีแล้วจะรีบกลับมา"

พูดจบ โดยไม่รอคำตอบรับจากเจนจิรา เขาก็คว้าเสื้อสูทและพานาตาลีเดินออกจากห้องไป

เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่า ในมุมที่เขามองไม่เห็น นาตาลีได้ส่งสายตาเย้ยหยันมาให้เจนจิรา เป็นสายตาที่ท้าทายอย่างโจ่งแจ้งว่า: เจนจิรา ฉันจะคอยดูจุดจบของแก!

เจนจิรากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เสียงประตูที่ปิดลงไล่หลังพวกเขาราวกับเสียงตอกฝาโลง เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง

วิชญะ... เขาดูไม่ออกจริงๆ หรือว่าคณาธิปพยายามมอมเหล้าเธอเพื่อหวังจะเคลมเธอ?

ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!

เพื่อนาตาลีแล้ว เขาไม่กลัวเลยสินะว่าเธอจะทำโครงการนี้พัง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว

ร่างกายของเธอฝืนทนมาจนถึงขีดสุด เรี่ยวแรงที่มีเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด รสเฝื่อนคาวของเลือดตีตื้นขึ้นมาจากลำคอ

เธอพยายามกลืนก้อนเลือดนั้นลงไปอย่างยากลำบาก

เวลาเหลือไม่มากแล้ว เธอต้องหาทางเอาตัวรอดให้เร็วที่สุด

แต่ตอนนี้ ในห้องวีไอพีเหลือเพียงเธอกับคณาธิปสองต่อสอง การจะใช้ไม้แข็งสู้แรงผู้ชายคงเป็นไปไม่ได้ที่จะหนีรอด

และเมื่อไร้ก้างขวางคอ คณาธิปก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนเขี้ยวเล็บอีกต่อไป

เขาลุกขึ้นเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเจนจิรา ดวงตาตี่เล็กจ้องมองเรือนร่างของเธอด้วยความหื่นกระหาย ลิ้นดันกระพุ้งแก้มพลางแสยะยิ้ม "คุณวิชญะนี่เห็นหนุ่มๆ แบบนี้แต่ก็รู้ธรรมเนียมดีเหมือนกันนะ รู้ว่าผมถูกใจคุณเจน ก็เลยเปิดทางยกคุณให้ผม..."

เจนจิราพยายามข่มความกลัว มือข้างหนึ่งวางบนกระเป๋าถือและกำหูหิ้วไว้แน่น สายตาลอบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาทางหนีทีไล่ ไม่ปล่อยให้โอกาสรอดหลุดลอยไปแม้แต่นิดเดียว

ใบหน้าของเธอยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ เธอยิ้มให้คณาธิปพลางเอ่ยว่า "ใช่ค่ะ คุณวิชญะอาจจะกลับไปแล้ว แต่ 'คุณนายปภาวี' ยังอยู่นะคะ"

"คุณหมายความว่ายังไง?" คณาธิปชะงัก สีหน้าฉงน

รอยยิ้มของเจนจิราดูสดใสขึ้นอีกระดับ "ตายจริง... นี่สามีภรรยาเขาไม่คุยกันเหรอคะ? คุณไม่ทราบหรือว่าวันนี้ภรรยาของคุณนัดเพื่อนสนิทมาทานข้าวที่ 'คลับอยุธยา' เหมือนกัน ดิฉันอุตส่าห์ช่วยสืบมาให้คุณคณาธิปแล้วนะคะว่า คุณนายปภาวีอยู่ชั้นนี้เหมือนกัน ที่ห้อง 8888 นี่เอง คุณคณาธิปจะไม่แวะไปทักทายภรรยาหน่อยหรือคะ?"

เพราะรู้ว่าคุณนายปภาวีจองโต๊ะที่คลับอยุธยา เจนจิราจึงจงใจเลือกร้านนี้เช่นกัน

เพื่อเป็นทางหนีทีไล่สุดท้ายให้กับตัวเอง

เพราะใครๆ ก็รู้ว่าคณาธิปไต่เต้าขึ้นมาได้ก็เพราะบารมีบ้านภรรยา ค่อนชีวิตของเขาต้องอยู่ภายใต้อำนาจและการควบคุมของเมียหลวง

แต่ใครจะคาดคิด ครั้งนี้ความกลัวเมียกลับใช้ไม่ได้ผล คณาธิปตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด "ต่อให้ยายแก่หนังเหนียวนั่นอยู่ที่นี่ วันนี้กูจะเอามึงให้ได้ มึงหนีไม่พ้นหรอก!"

เขาพุ่งตัวเข้ามาคว้าจับเธอทันที

เจนจิราเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนสุดเสียงไปทางประตู "คุณนายปภาวี!"

คณาธิปที่ใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงเมียมาค่อนชีวิตเกิดปฏิกิริยาสะท้อนกลับทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เขาเผลอหันขวับไปมองที่ประตูโดยอัตโนมัติ

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เจนจิรารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายวิ่งถลาไปที่ประตู

คณาธิปรู้ตัวว่าถูกหลอก สบถคำหยาบคายออกมาลั่นห้อง แล้วรีบวิ่งไล่ตามเธอไปติดๆ

ลำพังแค่ยืนให้ตรงเจนจิรายังแทบไม่ไหว นับประสาอะไรกับการวิ่งหนี ในใจเธอได้แต่ภาวนาขอให้เจอพนักงานสักคน เธอจะได้รอดตาย

แต่โชคชะตากลับเล่นตลก วันนี้ทางเดินเงียบกริบไร้ผู้คน

วิ่งออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็ถูกคณาธิปตามทัน

เขาแสยะยิ้มอย่างน่ารังเกียจ สายตาโลมเลียไปทั่วร่างกายของเธอ พลางเลียริมฝีปาก "นังตัวดี... คราวนี้ฉันจะดูซิว่าเธอจะหนีไปไหนได้อีก"

สิ้นเสียง เขาคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากลากกลับเข้าไปในห้อง

เจนจิราผวาเฮือก มืออีกข้างพยายามไขว่คว้าขอบหน้าต่างตรงทางเดินแล้วยึดไว้แน่นสุดชีวิต

แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปบวกกับอาการโรคกระเพาะกำเริบหนัก ทำให้ภายในท้องของเธอปั่นป่วนราวกับถูกน้ำกรดสาด

เรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่สะสมมากำลังเหือดหายไปจากร่างกายอย่างช้าๆ

ความสิ้นหวังเริ่มเกาะกุมหัวใจ

เธอไม่มีแรงจะยื้อไว้อีกต่อไปแล้ว

นิ้วมือเรียวค่อยๆ คลายออกจากขอบหน้าต่างอย่างจำนน ปล่อยให้คณาธิปลากเธอกลับเข้าไปสู่ขุมนรกในห้องนั้น...