บทที่ 97 ฉันใส่ใจเธอจริงๆ

ภาคินไม่พลาดที่จะสังเกตเห็นรอยยิ้มแห่งความลำพองใจที่ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอเพียงชั่ววูบ เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะจงใจลากเสียงถามอย่างเนิบนาบว่า "นั่นสินะครับ คุณวรรณากลัวหรือเปล่า?"

ใบหน้าของวรรณาแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะฝืนหัวเราะแห้งๆ ออกมาสองสามที "ดิฉันจะมีอะไรต้องกลัวล่ะคะ? เจอตัวคนก็ดีแล้ว ดิฉ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ