บทที่ 24 บุพเพเฮฮา

วาดฝันพยายามเดินตาม เขาสะบัดมือออกไปโดยไม่เหลียวกลับ เธอเอ่ยอีกครั้งอย่างคนไร้ที่พึ่งพิง “แต่คุณคือความหวังเดียวของฉันจริง ๆ ฉันไม่มีใครแล้ว ได้โปรด...อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวเลยนะคะ”

         “ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าคุณกำลังนึกสนุกอะไร แต่ผมไม่ชอบมุกตื้อดื้อๆ ของคุณ กลับบ้านไปซะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว ขืนคุณยั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ