บทที่ 6 จังหวะว้าวุ่น
“อ๊า...โอ้... ศิลป์ขาแรงๆ เลยค่ะยอดรัก”
เสียงลมหายใจหอบกระเส่าสลับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของเตียงนอนกับเสียงอ้อนวอนเร่าร้อนของชายหญิงก่อให้จินตนาการของเธอบรรเจิดและเพริดไปไกลจนต้องรีบดันตัวถอยห่างออกมาจากผนัง หัวใจเต้นระส่ำ นัยน์ตาสีน้ำตาลไหม้เบิกกว้างมองกำแพงห้องราวเห็นผี อ้าปากค้างฟังเสียงที่ดังเล็ดลอดผ่านเข้ามากระทบโสตหูชัดเจน
หัวใจพรหมจรรย์เต้นพล่านเป็นจังหวะร็อกแอนด์โรล นักจินตนาการตัวแม่เห็นภาพเรทสิบแปดบวกของน้องชายกับสาว นิรนามเต็มหัว เธอเดาว่าฝ่ายหญิงต้องมีรูปร่างอวบอั๋นไม่แพ้นางแบบถ่ายภาพเซ็กซี่แน่นอน ไอ้น้องตัวแสบของเธอมันมีรสนิยมแบบนั้น
“อี๊...ไอ้ศิลป์ ไอ้น้องลามก ทำอะไรไม่เกรงใจพี่สาวอย่างฉันเลยหรือยังไงวะ” วาดฝันบ่นอุบ ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะเพราะเสียงครวญครางที่ดังต่อเนื่อง
“อื้อ...โอ้ ดีเหลือเกินศิลป์ขา” เสียงแหบพร่าดังกระเส่าทะลุข้ามมาเป็นระลอก
“โอ๊ย...ไอ้น้องบ้า เบา ๆหน่อยโว้ย ฉันจะบ้าตาย”
วาดฝันยกมือขึ้นอุดหู แต่เสียงในห้องข้าง ๆ ก็ยังดังเข้ามาเต็มไปหมด เสียงครางของผู้หญิงคนนั้นราวกับมีเจตนาทดสอบความอดทนของเธอ วาดฝันนั่งตัวแข็งไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นรัวทั้งโกรธและอับอาย ปากพูดไม่ออกเพราะคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับเสียงแบบนี้จากน้องชายที่เธอเคยสนิทใจในตอนเด็ก ๆ
“โอ๊ย...หน้าไม่อายเกินไปแล้วไอ้ศิลป์!” เธอคิดในใจขณะมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่วางตรงหน้า “ไอ้น้องบ้าเอ๊ย...จะทำอะไรไม่มีเกรงใจพี่สาวอย่างฉันเลย รอแกสงบเมื่อไหร่ ฉันจะต้องสั่งสอนแกสักที”
เมื่อสติกลับมา วาดฝันกดปุ่มเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์และเริ่มพิมพ์ออกมาอย่างรุนแรง ราวกับพยายามจะระบายอารมณ์ทุกอย่างที่กดทับอยู่ในใจ “กรี๊ดดดด... อุ๊บ!” เสียงกรีดร้องของนางเอกในนิยายดังขึ้นขณะถูกพลิกตัวให้นอนหงายใต้ร่างใหญ่ที่ขยับทาบทับอย่างไม่ให้โอกาสหนี การกระทำของเขาทำให้ตัวบาง ๆ ของเธอเกร็งขึ้น แต่คนตัวเล็กพยายามออกแรงต่อสู้ ดิ้นขัดขืนเท่าที่จะทำได้ ทว่ายิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งออกแรงขึงร่างเธอไว้มากขึ้น เสื้อคลุมถูกกระชากออกเผยให้เห็นเรือนร่างอวบอิ่มท้าทายสายตา
“นี่มันบ้าไปแล้ว!” วาดฝันกัดฟันพิมพ์คำนี้ลงไปในนิยายที่กำลังพรั่งพรูออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงลมหายใจหนัก ๆ ที่เริ่มดังขึ้นข้างหูทำให้เธอรู้สึกถึงความรุนแรงและความร้อนที่ถูกกักขังอยู่ในใจจนทนไม่ไหว เธอเกือบจะกรีดร้องออกมาจริง ๆ ถ้าไม่ติดว่าไม่สามารถทำได้ เพราะมีแรงกดจากริมฝีปากของเขาที่ทาบทับอย่างไม่ยอมปล่อย
วาดฝันพิมพ์เร็วขึ้น สะใจเหมือนกับกำลังระบายความอึดอัดในใจลงไปในตัวละครในนิยาย “นายมันคนบ้าตัณหา!” คำด่าของนางเอกทำให้วาดฝันรู้สึกถึงการปลดปล่อย ความโกรธและความร้อนรุ่มที่ซ่อนอยู่ในใจถูกสะท้อนออกมาในบรรทัดที่พิมพ์ลงไป
ทุกอย่างเกิดขึ้นในหัวของเธอ ขณะที่ร่างกายของเธอยังคงนั่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ แต่ในหัวสมองกลับวิ่งไปไกลเกินกว่าจะควบคุมได้ “ไอ้โรคจิต!!!” เธอคิดในใจ ขณะนิยายของเธอก้าวไปสู่ฉากที่พระเอกถูกด่า ในรูปแบบเดียวกันกับที่เธออยากจะด่าคนที่ทำให้ชีวิตของเธอว้าวุ่น แต่แล้ว…เสียงครางในห้องข้าง ๆ ก็ยังคงไม่หยุด วาดฝันพิมพ์ไปแล้วสะดุ้ง เมื่อเสียงนั้นมาหยุดอยู่ที่หูของเธออีกครั้ง
“โอ๊ย ไอ้น้องบ้า! เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเยอะแยะวะ ไอ้ตัวหื่น ตัณหากลับ! คอยดูนะฉันจะฟ้องพ่อว่าแกเป็นคนทำให้ฉันใจแตก”เธอหันกลับไปที่คอมพิวเตอร์ พิมพ์คำพูดนั้นลงไปในนิยายอย่างเร็ว พลางหัวเราะในใจเพราะรู้ว่าเรื่องนี้จะทำให้เธอก้าวไปไกลกว่าที่คิด “เขียนไปเถอะ... สักวันความจริงจะต้องถูกเปิดเผย” คำพูดในใจถูกปะทะด้วยการพิมพ์ลงในแป้นคีย์บอร์ดเหมือนการสั่งสอนตัวละครที่ดูเหมือนจะสะท้อนความรู้สึกในตอนนี้ออกมาได้ดีที่สุด
ฉากฆาตกรรมในนิยายของเธอกำลังจะเริ่มต้นที่จุดนี้ วาดฝันพิมพ์ต่อไปด้วยความรวดเร็ว ขณะที่เสียงครางในห้องข้าง ๆ ก็ดังเป็นระยะต่อเนื่อง แต่นั่นก็เป็นเพียงฉากเริ่มต้นของเรื่องราวที่มีการแก้แค้นซ่อนอยู่ภายใน ซึ่งในที่สุดก็จะนำไปสู่การเปิดเผยความจริงที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนในฉากนิยายที่เธอเขียน
ขณะที่วาดฝันสรรเสริญน้องชายอยู่นั้น สารวัตรชัยยศกำลังนำทีมเจ้าหน้าที่ชุดคลี่คลายคดี เจ้าหน้าที่กองพิสูจน์หลักฐานและนายแพทย์พร้อมรบ แพทย์นิติเวชกับหน่วยกู้ภัยมูลนิธิร่วมกตัญญูลงพื้นที่เร่งสืบหาเบาะแสผู้ตายอย่างเร่งด่วน หลังรับแจ้งเหตุพบชิ้นส่วนมนุษย์ลอยอยู่ในแม่น้ำเจ้าพระยารวมทั้งสิ้นสี่จุด สามพื้นที่ในเขตกรุงเทพฯ
บรรยากาศในจุดเกิดเหตุเต็มไปด้วยความตึงเครียด เจ้าหน้าที่สืบสวนและเจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังทำงานแข่งกับเวลา ทุกคนต่างจดจ่อกับภารกิจเก็บรวบรวมชิ้นส่วนศพที่พบกระจัดกระจายในแม่น้ำเจ้าพระยา นายแพทย์พร้อมรบ แพทย์นิติเวชมือฉมัง ยืนนิ่งสำรวจชิ้นส่วนที่พบในสภาพเปื่อยและผุพังจากการแช่น้ำ แพทย์หนุ่มใช้แหนบค่อย ๆ แยกชิ้นเนื้อออกอย่างระมัดระวัง ดวงตาเพ่งพินิจรอยบาดลึกตามกล้ามเนื้อชั้นนอกอย่างละเอียด รอยแผลที่เรียบและลึกบ่งบอกว่าเกิดจากอุปกรณ์ที่เฉียบคม ไม่ใช่การทำร้ายแบบสุ่ม แต่เกิดจากความตั้งใจที่ผ่านการวางแผนอย่างดี แสดงถึงความโหดเหี้ยมของฆาตกรที่ลงมืออย่างไร้ความเมตตา พร้อมบันทึกรายละเอียดทั้งหมดอย่างเคร่งเครียด
