บทที่ 9 น้องจอมบงการ
“แหมศิลป์ขา ปากร้ายจริงเชียว ยังไงคุณฝันก็เป็นผู้หญิงนะคะ ไม่ว่าจะเป็นพี่หรือน้องคุณก็ควรใช้คำพูดที่ให้เกียรติเธอมากว่านี้นะคะ” วิวาห์ปรายตามองคนรักด้วยท่าทางน่ารักพลางเอ่ยอย่างเอาใจวาดฝัน
“ถ้าฝันน่ารักได้สักครึ่งของคุณ ผมคงจะพูดกับเขาเพราะกว่านี้”
ภาพศิลป์ตอบพลางส่งสายตาหวานฉ่ำมองคนรักอย่างไม่แคร์สายตาคู่แฝดสาวที่กำลังทำหน้าพะอืดพะอมใส่เขาอยู่ในขณะนี้
“แหม ปากหวานจริง ๆ ดาร์ลิ่ง”
วิวาห์เอนตัวเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ คนรัก ดวงตาเปล่งประกายวิบวับเหมือนจะท้าทายให้วาดฝันเห็นถึงความรักที่แสนจะชัดเจนระหว่างทั้งคู่ เธอแกล้งเบียดตัวเข้ามาหาภาพศิลป์แนบเนื้อจนวาดฝันถึงกับกลอกตามองบน พลางถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนปัญญา
“นี่ถ้าเราอยู่กันตามลำพังรับรองวิวาห์จะให้รางวัลคุณอย่างจุใจเชียวค่ะที่รัก” สาวหุ่นดินระเบิดเอียงกายเข้าหาคนรักพลางแนบหน้าอกเบียดกระแซะต้นแขนอีกฝ่ายอย่างจงใจยั่ว
“อะไรกันนักนะสองคนนี่! ช่างไม่มียางอายกันเสียเลย ต่อหน้าต่อตาคนนอกอย่างฉันแท้ ๆ ยังมายืนเกี้ยวกันอยู่ได้ หน้าด้านจริงเชียว”
วาดฝันได้แต่กลอกตาและยิ้มขม ๆ ให้กับบทสนทนาที่ชวนให้เสียวสันหลัง โธ่เอ๋ย...น้องชายตัวดีของเธอมันก็ช่างมีแฟนสาวที่หน้าด้านได้พอ ๆ กับตัวมันเลย อารมณ์รำคาญทำให้เธอต้องส่งเสียงกระแอมไอดัง ๆ ขัดจังหวะหวานของสองหนุ่มสาวที่กำลังจะทำเหมือนเธอเป็นสะสารไร้ตัวตน
“อะแฮ่ม...แคร๊ก แคร๊ก”
“อะไรติดคอฮะ” ภาพศิลป์มองค้อนแฝดสาวตาคว่ำก่อนจะคว้าข้อมือคนรักกุมไว้ในมือแล้วจึงเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน รอยยิ้มแฝงนัยกับแววตามากเล่ห์มองคนรักสื่อความหมาย “ไปเถอะครับ พาฝันไปสมัครงานแล้วเราจะได้ไปเที่ยวกันต่อ”
“ค่ะ วิวาห์ก็ยังอยู่กับคุณไม่เต็มอิ่มเลย เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วเราไปต่อกันให้สุดเหวี่ยงเลยนะคะฮันนี่” สาวไฟแรงสูงตอบอย่างไม่อายแฝดผู้พี่ของคนรักเช่นกัน ดวงตาเรียวทอดมองยั่วเย้าชายหนุ่มอย่างไม่เกรงใจสายตาของวาดฝัน
อะไรมันจะหน้าด้านได้ทั้งคู่ละจ๊ะเนี่ย...วาดฝันกลอกตามองบนพลางนึกระอา เหนื่อยหน่ายคำพูดสองแง่สองง่ามระหว่างคนทั้งคู่ ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอคนนี้ถึงได้พูดเรื่องเพศสัมพันธ์ได้อย่างไม่เคอะเขินเช่นนี้...
พอทำธุระเสร็จแล้วภาพศิลป์ก็ทิ้งวาดฝันให้เดินตากแดดกลับคอนโดเอง ใบหน้าวาดฝันชุ่มเหงื่อและหงุดหงิดกับการหลงลืมของตัวเองเมื่อพบว่าลืมคีย์การ์ดไว้ที่ห้อง ตอนนี้น้องชายตัวดีก็หายตัวไปกับแฟนสาวเสียแล้ว วาดฝันหงุดหงิดกับความหลงลืมของตัวเอง ขืนโทร.ตามน้องชายตอนนี้มีหวังถูกมันจับหักคอจิ้มน้ำพริกกินแน่นอนจึงจำเป็นต้องโทร.หาเพลงรัก
“เพลงกำลังทำงานอยู่ใช่ไหมจ๊ะ”
“พี่ฝัน...กำลังคิดถึงอยู่เชียว เพลงอยู่ที่ออฟฟิศค่ะ พี่ฝันอยู่ไหนคะเนี่ย”
“พี่ย้ายไปอยู่กับน้องชายที่คอนโดของน้องน่ะ แย่ตรงที่พี่ลืมเอาคีย์การ์ดออกมาแล้วนายศิลป์ก็ไม่อยู่ห้องซะด้วยสิ”
“อ้าว แล้วน้องชายพี่จะกลับห้องตอนไหนล่ะคะเนี่ย หรือคืนนี้พี่ฝันจะไปค้างห้องเพลงดีคะ” เพลงรักชวนตามประสาคนสนิทกันมานาน
“นั่นแหละที่พี่โทร.หาเพลงก็เพราะจะขอไปอาศัยด้วยสักคืน ไม่รู้ว่าไอ้ตัวดีของพี่มันจะกลับบ้านกี่โมงกี่ยามกัน” วาดฝันบอกวัตถุประสงค์
“มาเลยค่ะ น้องสาวคนนี้ยินดีต้อนรับพี่ฝันเสมอ” เพลงรักตอบเสียงใส
“ขอบใจมากจ้า ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ไปรอร้านเจ๊ไฝนะ” เธอหมายถึงร้านอาหารตามสั่งเจ้าประจำที่อยู่ข้างออฟฟิศ
“งั้นเลิกงานแล้วมาเจอกันที่ร้านเจ๊ไฝนะคะ เพลงจะรีบไป”
เพลงรักตอบรับทันทีด้วยน้ำเสียงใส คำตอบของเธอทำให้วาดฝันยิ้มออกมาได้ แม้ทั้งวันจะวุ่นวายแค่ไหนแต่อย่างน้อยคืนนี้เธอยังมีเพื่อนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ
วาดฝันนั่งกอดแขน ไถหน้าจอมือถือไปเรื่อย ๆ ระหว่างรอสาวรุ่นน้องที่นัดเจอ เธอหยุดมือเมื่อเจอข่าวหนึ่งที่ดึงความสนใจไปเต็ม ๆ
“อื้อหือ...คดีฆ่าหั่นศพ โหดจริงแฮะ”
ข้อความในบทความทำให้วาดฝันรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที แต่สิ่งที่ดึงความสนใจของเธอกลับไม่ได้เป็นแค่เนื้อหาของข่าว แต่เป็นสถานที่ที่พบชิ้นส่วนศพอยู่ใกล้คอนโดฯของภาพศิลป์
“หูย...น่าสยองจัง มีพบชิ้นส่วนศพแถว ๆ คอนโดฯนายศิลป์ด้วยเหรอเนี่ย” วาดฝันพึมพำเบา ๆ มือที่ถือโทรศัพท์ยกขึ้นขยี้ตาแล้วมองไปที่รูปในบทความอย่างละเอียด เมื่อเธอมองไปที่ชายในรูปที่อยู่ในข่าว หัวใจของเธอสะดุดเล็กน้อย
“เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ...คุ้น ๆ ว่าเคยเจอหน้าเขาที่ไหนน้า” เธอพยายามนึกถึงที่มาที่ไปของชายในรูป “อ๋อ ใช่แล้ว! ผู้ชายปากเสียคนนั้น ที่เจอกันในร้านอาหารญี่ปุ่นนี่เอง!” วาดฝันคิดออกในทันที ขมวดคิ้วแล้วหรี่ตาลงมองเขาอย่างไม่พอใจเหมือนทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น
วาดฝันคิดในเชิงการวิเคราะห์สถานการณ์ และตั้งคำถามที่นำไปสู่การไขคดีตามประสานักเขียนนิยายแนวสืบสวน เธอมักหาข้อมูลเชื่อมโยงของคดีที่อาจส่งผลกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต หญิงสาวคิดอย่างลึกซึ้งมากกว่าคนเสพข่าวทั่วไป เธอมองเหตุการณ์ที่เกิดเป็นเรื่องของการสืบสวนที่สามารถนำไปสร้างเป็นเนื้อหานิยายของเธอได้
