บทที่ 698

ลู่จิ้งฉือลูบแก้มของเธอเบาๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “นอนเถอะนะ”

　　แววตาของเจียงหลานไหววูบ เธอจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พลิกตัวหันหลังให้เขา

　　ลู่จิ้งฉือมองแผ่นหลังของเธอ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟในห้อง

　　เมื่อห้องตกอยู่ในความมืดมิด น้ำตาของเจียงหลานก็ไหลรินลงมาจากดวงตา

　　เสียงฝนข้าง...