บทที่ 15 15

15

นอกจากหน้าตาจะเหมือนโจร ยังทำตัวอย่างกับเป็นนักเลงอีก

“น้ำอิงอคติกับเขาไปหรือเปล่าจ๊ะ ต้องอย่าลืมนะว่าผู้หญิงมักจะชอบผู้ชายหน้าตาดิบๆ เถื่อนๆ ส่วนเรื่องบอดี้การ์ดส่วนใหญ่คนดังๆ รวยๆ ก็มักจะมีกันอยู่แล้วนี่จ๊ะไม่เห็นแปลก”

อินทิราพูดจากประสบการณ์การเขียนนิยายของเธอเอง ถ้าเรื่องไหนเขียนให้พระเอกมีบุคลิกเป็นเช่นที่เธอพูด หนังสือจะขายดิบขายดี คนอ่านจะชอบเป็นพิเศษ ยิ่งพระเอกใจร้าย ใจดำ โหด ดิบ เถื่อน เอาแต่ใจตัวเองกับนางเอก และมีบทตบๆ จูบๆ มากเท่าไหร่ คนอ่านจะชอบเป็นพิเศษ

“แต่ช่างเถอะ เราอย่าไปพูดถึงเขาเลย หวังว่าคงจะไม่วนเวียนมาเจอะเจอกันอีกหรอกค่ะ” อิงลดาตัดบท จากนั้นก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำเพื่อนอนหลับพักผ่อน ทิ้งอินทิราที่เวลานี้นอกจากจะเขียนนิยายไม่ออกแล้ว ยังมีแต่เรื่องของคนที่เธอเคยแอบรักอยู่เต็มสมองไปหมด แทบอยากจะร้องกรี๊ดระบายความรู้สึกออกมาดังๆ นัก

รถบีเอ็มดับบลิว Z4 ที่มีสมรรถนะเยี่ยม โฉบเฉี่ยวปราดเปรียวเหมาะสมกับรูปลักษณ์สีเหลืองลออ เครื่องยนต์ 220 แรงม้า มีภูวดลเป็นผู้ขับ กำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงตรงไปยังอำเภอปากช่อง โดยมีลอราชนั่งอยู่ด้านข้าง ตามมาด้วยรถยนต์บีเอ็มดับบลิวสีดำซึ่งมีดอนกับแดนขับตามมาติดๆ

“ไอ้เคน ตกลงมึงริจะเป็นนักแข่งรถหรือไงวะ” ลอราชค่อนขอดเพื่อน เพราะไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ของรถที่ขับหรือสีของตัวรถชวนให้คิดไปอย่างนั้น

คนถูกค่อนหัวเราะเสียงดัง “กูต้องขับรถแบบนี้แหละถึงจะเหมาะ มึงก็รู้ว่ากูทำหนังสือเกี่ยวกับความเซ็กซี่ของผู้หญิง รถที่ขับก็ต้องโฉบเฉี่ยวไฉไลหน่อย ไม่งั้นมันจะไม่เข้ากัน”

คำตอบแบบกำปั้นทุบดินของผู้เป็นเพื่อน ทำให้เจ้าของดวงหน้าดิบเถื่อนส่ายไปมาอย่างไม่เห็นด้วย

“กูไม่เห็นจะชอบเลย ไอ้รถคันเล็กๆ นั่งได้น้อยคนของมึง อย่างกูต้องพวกรถฮัมเมอร์โน่นถึงจะเหมาะ” รถที่ลอราชพูดถึงเป็นพวกรถขับเคลื่อนสี่ล้อคันใหญ่ที่เขากำลังมองๆ หามาใช้อยู่

“เออ รถแบบที่มึงพูดมันก็เข้ากับหน้าโหดๆ เถื่อนๆ ของมึงนั่นแหละ กูไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมึงต้องไว้หนวดไว้เคราราวกับโจรห้าร้อยแบบนี้ด้วยวะ หน้าตาของมึงถ้าโกนหนวดออกแม้แต่พวกดาราหล่อๆ ก็ยังแพ้มึงเลยว่ะ”

ภูวดลส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจในตัวเพื่อนสนิทนัก พลางชำเลืองมองร่างสูงใหญ่ในชุดกางเกงขาสั้นสีเขียวขี้ม้ากับเสื้อโปโลสีดำ ที่ปลดกระดุมจนเห็นไรขนประปราย ท่อนขาขาวๆ ที่ประกอบด้วยเส้นขนเรียงตัวกันอย่างสวยงามของเพื่อนแล้วก็อมยิ้ม

“ขาของมึงนี่ขาวกว่าหน้าของผู้หญิงบางคนเสียอีกนะไอ้เรน เสียแต่ขนมันเยอะไปหน่อยเท่านั้น”

“มึงไม่ต้องมาว่ากู มึงเองก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากู” ลอราชย้อนให้ เพราะคนพูดก็แต่งตัวไม่แตกต่างจากกันนัก แม้จะสวมยีน แต่ขนที่แขนก็มีไม่น้อยไปกว่าเขา แล้วสายตาคมปลาบก็เหลือบเห็นนิยายเล่มหนึ่งวางอยู่ตรงข้างๆ ประตูรถจึงหยิบขึ้นมาดู ครั้นเห็นชื่อเรื่อง ‘รักซ้อนซ่อนเสน่หา’ บนหน้าปก ก็หันไปถามเพื่อนอย่างแปลกใจ “มึงอ่านหนังสือนิยายรักพวกนี้ด้วยหรือวะไอ้เคน”

ภูวดลพยักหน้ารับ “กูแวะไปที่สำนักพิมพ์แล้วพนักงานเอามาให้ลองอ่าน บอกว่าหนังสือเล่มนี้จัดเป็นเบสต์เซลเลอร์ของสำนักพิมพ์ ตีพิมพ์เป็นครั้งที่ห้าแล้ว”

“มึงเป็นบอกอหรือไงถึงต้องอ่านหนังสือพวกนี้ด้วย”

“พ่อกูให้กูดูแลทุกอย่าง ถึงกูไม่ได้เป็นบอกอแต่ก็ไม่ต่างกันหรอกโว้ย ต้องรู้เรื่องหนังสือในสำนักพิมพ์ด้วย ตัวกูเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมหนังสือเล่มนี้ถึงขายดีนัก”

“คนแต่งชื่อ ‘ซ่อนรัก’ ชื่อแปลกดีว่ะ ไม่บ่งบอกว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” ลอราชมองชื่อคนแต่งอย่างกังขา ทว่าเมื่อเหลือบเห็นคำว่าสิบแปดบวกบนมุมขวามือของปกก็ถึงกับหัวเราะลั่น

“แสดงว่าต้องเป็นหนังสือที่ห้ามเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดอ่านแน่นอน”

“นั่นแหละ ทำให้กูยิ่งอยากรู้ว่าทำไมถึงขายดีนัก” ภูวดลพยักหน้าเห็นด้วย “แต่เท่าที่กูถามจากคนในสำนักพิมพ์ หนังสือสิบแปดบวก ไม่ได้เป็นหนังสือต้องห้ามอย่างที่โปรยไปนักหรอก เพียงแต่ในปัจจุบันถ้าในเล่มมีบทเลิฟซีนต้องมีคำนี้ประกอบไปด้วยเท่านั้น”

“แต่ชื่อเรื่องก็บ่งบอกแล้วว่าเป็นนิยายรัก” ลอราชพูดก่อนจะวางหนังสือไว้ที่เดิมอย่างไม่สนใจนัก

“กูก็ข้องใจชื่อของนักเขียนไม่แตกต่างจากมึงหรอกไอ้เรน ต้องลองเข้าไปอ่านในเล่มดูว่ะ เด็กในสำนักพิมพ์บอกว่าถ้าอยากรู้ว่านิสัยของคนเขียนเป็นอย่างไรให้เข้าไปดูการถ่ายทอดเป็นตัวอักษร เพราะการเขียนก็มาจากจิตใต้สำนึก อาจทำให้จับได้ว่าคนเขียนเป็นหญิงหรือชาย”

เกือบห้าโมงเย็น รถสปอร์ตคันงามจึงแล่นเข้าสู่ภายในบริเวณบ้านหลังใหญ่ของพ่อเลี้ยง พูลลาภ อังคะกุล บิดาของลอราช ซึ่งเป็นเจ้าของไร่สตรอว์เบอร์รีใหญ่ที่สุดในอำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน รวมทั้งไร่ส้มที่จังหวัดเชียงใหม่ นอกจากนั้นยังเป็นเจ้าของกิจการโรงแรมระดับห้าดาวหลายแห่งในจังหวัดท่องเที่ยวสำคัญๆ อีกด้วย

เรือนไทยหลังงามสร้างจากไม้สักทองทั้งหลังแบบกึ่งรีสอร์ต เสาบ้านทุกต้นใช้ไม้สักทั้งท่อนตั้งเป็นเสา ด้านหน้าตรงจั่วกับชายคาเป็นสถาปัตยกรรมแบบล้านนาที่เรียกว่ากาแล ทว่าเมื่อผสมผสานกันออกมาแล้วกลับดูสวยงามแปลกตา เพราะมีกลิ่นอายของความสมัยใหม่กับเก่า ปนเปกลมกลืนกันจนแยกไม่ออก รอบๆ ตัวบ้านเต็มไปด้วยแปลงไม้ดอกกำลังผลิดอกงามสะพรั่ง ไหวเอนล้อสายลมที่กำลังพัดโบกสะบัดอยู่ไปมาอย่างไม่ขาดสาย ทั้งยังส่งกลิ่นหอมอบอวลโชยมาตามลม

ท่ามกลางบรรยากาศเย็นยะเยียบของช่วงปลายฝนต้นหนาวที่รายล้อมไว้ด้วยเทือกเขาดงพญาเย็นซึ่งทอดยาวจนสุดสายตา จนสามารถมองเห็นทิวทัศน์บริเวณกว้างได้อย่างชัดเจน ก้อนเมฆสีขาวลอยเรี่ยต่ำลงคล้ายจะสัมผัสได้ด้วยมือ ฝูงอีกาดำมืดบินเกาะกลุ่มกันอยู่บนท้องฟ้าเร่งพากันบินกลับรัง บางส่วนก็บินกันเป็นคู่ๆ พร้อมกับส่งเสียงร้องดังก้อง แสดงให้รู้ว่ายามเย็นใกล้จะมาเยือนแล้ว

“อากาศเย็นยะเยือกดีจังว่ะไอ้เรน” ภูวดลพูดเสียงสั่นขณะยกมือขึ้นกอดอกหลังลงมายืนข้างๆ รถ ผิดกับผู้เป็นเพื่อนที่ดูไม่ได้รู้สึกรู้สากับอากาศที่เพื่อนบอกแม้แต่น้อย ทอดสายตาคู่คมไปยังเทือกเขาเบื้องหน้าพลางรำพันออกมาเบาๆ

“บางครั้งคนไทยเราก็แปลกนะ บ้านเมืองเรามีที่ให้เที่ยวออกเยอะแยะ แถมยังสวยงามเป็นธรรมชาติ อากาศก็ดี ยังสรรหาไปเที่ยวต่างประเทศกันอีก ไม่เข้าใจเลยจริงๆ”