บทที่ 30 30

30

ขณะเดียวกับคนที่อยู่ในความคิดคำนึงของลอราช ซึ่งกำลังอยู่ในอาการกึ่งเคลิ้มๆ นั้นรู้สึกสบายจนแทบไม่อยากตื่นจากเตียงนุ่มๆ และหมอนข้างอุ่นๆ ที่กำลังกอดก่ายอยู่นี่เลย

แต่เอ...เตียงนุ่มๆ หรือ ไม่น่าจะใช่ จำได้ว่ามาเที่ยวเขาใหญ่แล้วนอนอยู่ในเต็นท์นี่นา แล้วสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นหมอนข้างทำไมถึงมีเสียงตุ้...