บทที่ 92 92

92

แต่ครั้นถึงเวลาที่เธอต้องบอกกับแดนหลังเวลาเลิกงาน กลับไม่ได้ยุ่งยากใจอย่างที่คิดไว้

“เย็นนี้น้ำอิงมีนัดทานข้าวกับเพื่อน คุณแดนกลับไปก่อนได้เลยค่ะ”

“ครับคุณน้ำอิง แล้วจะให้ผมไปรับที่ไหนก็บอกนะครับ” แดนพูดด้วยสีหน้าปกติจนคนบอกหน้าเหวอ เพราะนึกว่าจะได้ยินคำพูดในทำนองที่ว่า

‘ไม่ได้นะครับ คุณเรนสั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ