บทที่ 105 คำขอโทษ

เสียงเยือกเย็นพูดในประโยคสุดท้ายแบบต้องการเชือดทั้งสองพ่อลูก เขาไม่แคร์ด้วยซ้ำว่าใครจะอยู่ในฐานะอะไรก็ตาม ที่เขาสนใจมากไปกว่านั้นก็คือ ความจริงจากปากของคนตรงหน้าตัวเอง ถึงแม้มันอาจต้องผิดหวังก็ยังดีกว่าการเงียบไม่ใช่เหรอ

“ไม่ใช่”

ในที่สุดการเอ่ยปากพูดของผู้ชายที่ผมควรเรียกว่าพ่อมันก็ยิ่งทำให้ผม...