บทที่ 112 อยากให้รู้

ฉันมองไปโต๊ะที่ยูบอกก็เห็นกับข้าวหลายอย่างวางเรียงกันอยู่ มีแม่กระทั่งแก้วที่มีนมเทจนเต็มอีกทั้งยังมีตะกร้าผลไม้เล็ก ๆ ครบในทุกอย่าง พึ่งเห็นชัดเหมือนกัน

“ไม่เห็นเลย...”

วิตตาตอบแบบหงอย ๆ ราวกับจะขอโทษเป็นนัยน์ ๆ ซึ่งการกระทำนี้มันน่ารักแล้วผมก็ไม่ได้โกรธเธอด้วยไม่โกรธสักนิดเดียว ตื่นมาเธอคงวุ่...