บทที่ 120 ความหวงที่มีของคุณพ่อ

ผมเข้าใจอารมณ์ของวิตตานะว่ามันเปลี่ยนแปลงได้ง่ายจึงไม่ได้ทักอะไรมากนัก รีบ ๆ หาร้านอาหารดีกว่า

“แป๊บหนึ่งนะ”

“ยู ๆ ตาเปลี่ยนใจแล้ว”

“ครับ ๆ” ผมรีบจอดรถเมื่อเห็นท่าทีของวิตตา ดีที่ไม่มีรถตามหลังจึงสามารถเบี่ยงไปข้างทางเพื่อจอดได้ง่าย “ตาเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า ๆ ตาอยากไปทานของหวานร้านของมิชา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ