บทที่ 20 ที่ที่ไม่มีวันสงบ

เสียงเรียกที่มีน้ำเสียงแผ่วเบาแฝงความอ่อนหวานเข้ามาสู่โสดประสาทของผมทันที จากนั้นอ้อมกอดอันอบอุ่นก็เข้ามาสัมผัสร่างกายของผมตามมา

“สวัสดีครับแม่”

“คิดถึงมากลูก แม่คิดถึงมากรู้เปล่า?”

“ครับ” ผมพูดรับคำของแม่ก่อนที่จะลากสายตาไปยังบุรุษอีกคนที่นั่งนิ่งๆ โซฟาตรงหน้าที่ผมยืนอยู่ สายตาคู่นั้นไม่แม้แต...