บทที่ 34 โมโห

เวียนหัวจัง...

อาหารเป็นพิษอีกงั้นเหรอ

ฉันพยายามหลับตาลงเพื่ออยากให้ไล่ไอ้อาการเหล่านั้นให้มันทุเลาลงแต่พอผ่านไปสักพักนึกว่าจะดีขึ้น ทว่าพอลืมตาขึ้นมาก็เหมือนกับห้องทำงานกำลังจะพังถล่มจึงได้แต่หลับตาลงอีกครั้งหนึ่ง

“เป็นไงบ้างวิตตา...”

เสียงเอื้อนเอ่ยของพี่อ้อยปลุกความคิดต่างๆ ออกจากสมองของฉั...