บทที่ 4 ไม่ยอมคน
น้ำเสียงสำเนียงแบบนี้ยิ่งเป็นเครื่องตอกย้ำชั้นดีว่าสิ่งที่ฉันคิดก่อนหน้านั้นมันอาจจะเป็นความจริง ก็ตอนที่ได้ยินเสียงจึงรีบก้าวเข้าไปแอบดูทันที เหตุการณ์ในรอบวันที่ทำให้ฉันเลือกสู้กับความจริง ซึ่งไม่รู้ว่าหากเป็นความจริงแล้วต้องรับมืออย่างไร
“ทั้งๆ ที่เตมีเพอยู่เนี่ยนะ!”
“ก็บอกว่าเล่นๆ ไงเพ” น้ำเสียงนุ่มเริ่มแข็งขึ้น แต่แขนแกร่งยังโอบตัวของเพกาเข้ามากอดไว้นิ่งๆ ราวกับกำลังปลอบใจให้คล้อยตามตัวเองด้วยความง่ายดาย “อย่าคิดมาก”
ฟ้าถล่มดินทลายกับชีวิตของฉันแล้วแหละ นึกไม่ถึงว่าในสิ่งที่ฉันเห็นนั้นมันยิ่งกว่าเพราะผู้ชายคนนั้นคือเตวิชส่วนผู้หญิงก็คือเพกา
ให้ตายสิ!
สิ่งที่เกิดขึ้นตอนเช้านั่นมันเป็นแค่เรื่องเล่นๆ อย่างงั้นเหรอ ผู้ชายที่ฉันแอบรักแอบหลงความจริงสันดานเป็นแบบนี้
สันดานชั่ว!
“ยัยวิตตาแค่ของเล่นใช่ไหมเต?”
“อือ คิดมากเพ”
ความคิดของฉันในตอนนี้อยากจะไปไกลๆ ออกจากสถานการณ์ที่ได้เห็นแต่แล้วทุกอย่างร่างกายกับทำตรงกันข้ามเพราะตอนนี้ฉันเดินเข้าไปในสถานการณ์บ้าๆ แบบนี้แล้วสายตาเบิกกว้างของเตวิชที่จับจ้องมองฉันอยู่ก่อนที่จะรีบผลักร่างเพกาออก
“ไม่คิดว่าจะยอมนะ”
ครานี้เป็นเพกาที่หันกลับมาจ้องมองฉันด้วยแววตาตกใจก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนิ่งๆ พร้อมกับคล้องแขนของเตวิชไว้อย่าห่วงแหนยิ่งกว่าเป็นโบราณวัตถุของหายากในช่วงสมัยกรุงสุโขทัยก็ไม่ปาน ถึงจะหายากราคาแพงมากแค่ไหนบอกเลยว่าเอาไปเลย
เอาไปให้ไกลๆ ให้ได้เลยยิ่งดี ไม่นึกว่ามันจะลงเอยแบบนี้ สันดานของผู้ชายที่ส่อให้ถึงความเห็นแก่ตัวมาก ๆ อยากควงผู้หญิงเล่น ๆ เพื่อเอาไว้แค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น
ทำไมฉันจะไม่รู้
“คือมัน...” เตวิชเริ่มพูดติดๆ ขัด “วิตตามาได้ยังไง?”
ถามโง่ๆ เดินมาสิ จะให้ลอยมาแล้วได้ยินบทสนทนาบ้าบอพวกนี้อย่างงั้นเหรอ ฉันอยากจะตอบโต้ไปแบบนี้เหมือนอย่างที่คิด แต่ก็เลือกไม่ทำ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงยืนนิ่งๆ เฉยๆ เอาไว้จนกระทั่งเสียงแหลมของเพกาพูดขึ้น
“เมื่อกี้ว่ายังนะวิตตา อะไรที่ไม่คิดว่าจะยอม”
“ฉันไม่คิดว่าเธอจะยอมเชื่อผู้ชายแบบนี้” สายตาสีดำเบี่ยงไปมองเตวิช ด้วยความรู้สึกสมเพชมากกว่าชื่นชมว่าดีเด่น “ในเมื่อเขาพูดว่าเล่นๆ กับฉันแล้วทำไมเธอไม่คิดบ้างว่าตอนนี้ ขณะนี้ เวลานี้เขาก็อาจจะแค่เล่นๆ กับเธอก็ได้”
“…”
ประโยคนี้สร้างว่าขุ่นใจให้กับผู้ฟังเป็นอย่างมาก ผู้หญิงที่ในสายตาคนอื่นๆ จะว่าอะไรยังไงเธอก็ไม่สน แต่ในเวลานี้มันกับไม่ใช่สายตาสีดำนั้นมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่
สายตาที่ไม่ยอมคน
สายตาที่พน้อมปกป้องตัวเองเสมอ หากไม่ผิด
“ใช่ไหมล่ะเตวิช?” ฉันถามเตวิช
“…”
“ไม่จริง ฉันคบกับเตวิชมาก่อนเธอวิตตา ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองแน่แฟ้นยิ่งกว่าคนอย่างเธอจะเข้ามาทำลายมันได้เลยต่างหาก พวกอิจฉาเห็นคนอื่นดีกว่าไม่ได้สินะ คนประเภทเธอ”
เตวิชไม่ตอบ เอาแต่เงียบงันตั้งแต่ถูกจับได้อย่างไม่คาดคิดมาก่อน แต่มีเสียงเพกาตะคอกดังขึ้นให้ได้ยินอย่างชัดเจน
“เหรอ อย่างงั้นเหรอ แต่ฉันว่าจะคบก่อนคบหลังก็ไม่ใช่ว่าจะแทงข้างหลังกันไม่ได้มากกว่า”
