บทที่ 7 ไม่สวย
สติสตางค์เริ่มออกจากร่างกายไปเรื่อยๆ ถึงขนาดยื่นชูแก้วเหล้าชนกับคนนั่งข้างๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร หน้าไหน ชื่ออะไรด้วยซ้ำ
“ชน ๆ ” เมื่อเห็นว่าเขาไม่ชูแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมาชนร่วมกัน เธอก็ขยับเข้าไปใกล้ๆ ก่อนถือวิสาสะเข้าไปจับมือใหญ่ขาวนั้นคว้าแก้วเหล้ามาชนกับแก้วของเธอราวกับคนบ้าคนบอ “เฮ้ย! ก็บอกให้ชนไงวะ ใจใจไม่รู้จักหรือไง๊!”
อึกๆ
“อีกแก้วน้อง เอาเต็มๆ เลย นิดเดียวจะไปเมาอะไร” มือเรียวขาวเข้าไปกอดลำคอแกร่งนั้นไว้ “เดี๋ยวชนกับพี่อีกแก้วนะน้อง ดื่มเป็นเพื่อนกันสนุกๆ”
พอเห็นว่าแก้วของตัวเองได้แล้ว ฉันก็กลับไปนั่งที่เดิมนิ่งๆ แต่ยังมองคนข้างตัวมองผ่านๆ ด้านข้างหล่อดีแต่
ทว่าแม่เจ้า!
พอหมอนี่หันหน้ามาเผชิญฉันแบบตรงๆ เขาโคตรหล่อ ผิวขาวอย่างดาราเกาหลี จมูกโด่งเป็นสันเขื่อนรับกับใบหน้าที่มีกรามเรียวยาวลงตัวมาก ยิ่งได้มองก็ยิ่งหลงใหล สายตาคู่นั้นออกแววเจ้าชู้นิดๆ ไม่ถึงกับมาก ยิ่งในยามที่ริมฝีปากแดงระเรื่อกระดกเหล้าเข้าปากยิ่งหน้ามองไปใหญ่
“หล่อ...”
หล่อมาก...
หล่อมากกว่าไอ้เตวิชหลายล้านเท่า บางทีฉันควรมองคนอื่นๆ ได้แล้วจมปลักกับความรู้สึกแบบนั้นมันไม่โอเคแล้ว
ไม่โอเคจริงๆ
“เมาเปล่าวะ?”
เขาพูดอะไรนะ?
พูดให้ได้ยินอีกนิดไม่ได้หรือไงแบบดังๆ อ่ะ พูดดังๆ ดิ
พูดอะไรบางอย่างจากนั้นก็ลุกจากไปไม่หันมามองฉัน อีกอย่างที่เขาพูดฉันได้ยินไม่ถนัดเลย การรับฟังมันสะดุดไปเรื่อยๆ อึก! จากนั้นร่างกายของฉันก็สะอึกเรื่อยๆ ถี่ขึ้นๆ ก่อนที่การรับรู้ทั้งหมดมันจะตัดภาพออกไป
จบการบรรยายพิเศษ: วิตตา
ปึก!
“อะไร หนีอะไรมาวะ?”
น้ำเสียงยืดเยื้อมาพร้อมกับมือใหญ่หนาถูกส่งมาตบลงบนไหล่กว้างของผมทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องประจำแห่งนี้
ชั้นสองห้องนี้ไม่สามารถมีเสียงเพลงเข้ามารบกวน ส่วนมากจะใช้เป็นที่ทำงานของพวกเราที่แบ่งเวรผลัดเปลี่ยนเข้ามาดูแล อาทิตย์หนึ่งก็คนละวันพอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกิน แต่ระยะนี้มีจำพวกหนึ่งจะไหว้วานมาเข้าเวรแทนคนจำพวกนี้ ผมแบ่งพวกมันอยู่โซนเป็นประเภทคนติดเมีย
ไอ้ซัน ไอ้เทน ไอ้โจเนสและก็ไอ้แอล สี่คนเพื่อนกรรมเพื่อนเวรมักหายหัวไม่เห็นหน้ามาเกือบสองอาทิตย์ แล้วก็อ้างโน่นอ้างนี่เหตุผลร้อยล้านแปดแสนเพื่อที่จะได้อยู่กับเมีย มีแต่ผมสามคนเท่านั้นที่ช่วงนี้เห็นหน้ากันเป็นประจำจะเป็นใครไปไม่ได้คนหนึ่งก็ตบไหล่ผมอยู่ตอนนี้ไง
“มึงไม่ไปโรงบาล?” เมื่อแหกตาตัวเองมองไปยังร่างสูงข้างกายที่ส่ายหัวไปมาแทนคำตอบผมก็รับรู้ดี “เออดีจริงคนข้งคนไข้ไม่ต้องไปดูแล เป็นหมอเหี้ยไรของมึงไอ้คิน”
หมอ ไอ้คินมันเป็นหมอครับทุกคน หมอที่นิสัยการทำตัวตรงข้ามกันมากที่สุดถ้าผมเป็นคนอื่นๆ ไม่คิดว่ามันมีอาชีพนี้แน่
“เป็นหมอรูปหล่อพ่อรวยประจำโรงบาลมั้ง” พูดจบมันก็เดินไปนั่งลงบนโซฟาที่ตั้งไม่ห่างนัก ท่าทางไม่สนโลกแบบนี้แสดงว่ามันพึ่งออกมาจากโรงพยาบาลแน่ “แล้วมึงหนีมาเพื่อไร มีสาวสวยนั่งข้างกายขนาดนั้น”
มันเห็นด้วยเหรอ?
ตาบอดมั้งที่ว่ายัยนั่นสวย?
