บทที่ 12 เจ้าข้าวเจ้าของ

“ปะ ปล่อยฉัน..” บาลิกาบอกเขาเสียงสั่นและเธอจะต้องกลับห้องพักก่อน

“ผมว่าคุณต้องไปหาหมอนะครับ” วายุวรรษบอกหญิงสาวด้วยความหวังดีเพราะอาการของเธอน่าเป็นห่วง

“ไม่ได้ ฉันไปไม่ได้และให้ใครรู้ไม่ได้ ฮืม..” เสียงหวานแหบพร่าตอบเขาแล้วยกมือขึ้นคล้องลำคอแกร่งไว้ซุกหน้ากับแผงอกแกร่งดมดอมกลิ่นกายของเขาเข้าเต็มป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ