บทที่ 62 หลงลูก

“พ่อยุขากับมี้ขาคุยอะไรกันคะแอลลี่ง้งงงค่า..” ก็เธอฟังไม่เข้าใจว่าพ่อแม่คุยอะไรกันจึงได้แต่แหงนหน้ามองสลับกันไปมาจนคอแทบเคล็ด

“น้องแอลลี่..” วายุวรรษมองลูกสาวน้ำตาคลอก่อนจะยิ้มแล้วโอบกอดร่างเล็กด้วยความรักสุดหัวใจและเขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปาดของลูกสาวเร็วแบบนี้มันทำให้หัวใจของตนเป็นพ่อปลื้มปริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ