บทที่ 2 CHAPTER 1 ราชา
CHAPTER 1 ราชา
ราชา ชายหนุ่มวัย 28 ปี ที่คงสถานะโสดยาวนาน ไม่เคยมีข่าวคราวเรื่องผู้หญิง นอกจากเรื่องธุรกิจ การลงทุน บริหารงาน ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียภายใต้ชื่อไฮโซหนุ่มมากความสามารถคนนี้อีกเลย
"เออสำนักงานข่าวนี้เขียนข่าวดีนะ แต่ผิดไปนิดหน่อยตรงที่ไม่เสื่อม หึหึ.." ราชาแค่นหัวเราะหันหน้าจอไอแพดให้ลูกน้องคนสนิททั้งสองดู ต่างก็พยักหน้ารับยิ้ม เพราะคนเป็นนายไม่เคยมีเรื่องฉาวโฉ่แบบที่ข่าวว่าจริง ๆ
"ไอ้มีน มึงดูงานเลี้ยงหรือยัง ขาดตกบกพร่องตรงไหนรีบจัดการ นานทีปีหน" เขาหันไปบอกมีนลูกน้องคนสนิทมือขวาให้เข้าไปจัดการงานเลี้ยงที่จะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าให้เรียบร้อย ชายหนุ่มไม่อยากให้ในงานมีปัญหาเนื่องจากงานเลี้ยงไม่ได้มีบ่อย มีเพียงแค่ปีละครั้งสองครั้งเท่านั้น ที่มากไปกว่านั้นคือเขาต้องรับผิดชอบหลายที่ หากจัดบ่อย ทุกที่ก็ต้องบ่อยเหมือน ๆ กัน แบบนั้นคงไม่ส่งผลดีต่อบริษัทและชื่อเสียงที่เขาสั่งสมมานาน
"ผมเข้าไปตรวจมาแล้วครับนาย เหลือแค่พวกแอลกอฮอล์ที่ต้องซื้อเพิ่ม"
"ซื้อ ๆ ไป กินไม่หมดก็เก็บไว้ยังไงพวกมึงก็ได้กิน"
"ค..ครับ ?" มีนขมวดคิ้วงุนงง
"กูกินพวกมึงก็ได้กิน แดกไม่หมดก็อาบจบ!" ราชาหันไปมองค้อนลูกน้องที่กำลังจะเอ่ยว่าไม่ได้กิน เพราะหากเขาไม่กินพวกมันก็ต้องเฝ้าและคงปลีกตัวออกไปหากินไม่ได้
"นายให้ผมไปด้วยไหมครับ" นัดเอ่ยถามผู้เป็นนายอย่างน้อยถ้าได้ไปเฝ้านายในงานเลี้ยงเขาก็ได้ดื่มได้เล่นสาว ไม่คนก็สองคน
"มึงเคลียร์หรือยังล่ะ ?"
"ผมเคลียร์เรียบร้อยแล้วครับ ส่งคนไปขู่มันแล้ว"
"ถ้ามันไม่มาเซ็นต้องให้กูสั่งอีกไหม"
"ไม่ครับ ถ้ามันเบี้ยวนัดอีกผมจะลงไปหามันเองโดยที่นายไม่ต้องออกแรงเลยครับ"
"ก็ดี กูไม่อยากพูดเยอะ" ราชาพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ลูกน้องเอ่ยบอก เขาชอบการเจรจาที่ฉะฉานเข้าใจง่ายไม่ต้องอ้อมค้อมอ้อมโลกแบบนั้นมันน่ารำคาญ
อีกฝ่ายอาจคิดว่าการมีลูกเล่นทำให้เขาอยากร่วมงานแต่หารู้ไม่ เข้าถ้ำเสือมาหยอกเสือคิดเดินกลับไปมือเปล่าได้หรอ คงต้องอาบเลือดชุ่มเลือดกันบ้าง
"กูจะนอนสักพัก พวกมึงรีบไปจัดการ ค่ำมารอรับกู" ราชาหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูงเดินหายเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของตัวเองที่ไม่เคยมีใครได้ย่างกรายเข้ามา เว้นเสียแต่ว่าเขาจะสั่งให้มาทำความสะอาดหรือสั่งให้เข้าไปหยิบของ
20.00 นาฬิกา
งานเลี้ยงบริษัท
รถคันหรูจอดหน้างานโดยมีพนักงานต้อนรับเปิดประตูรถให้ ราชาก้าวขาลงจากรถหยัดกายขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย ขยับเสื้อสูทเล็กน้อยตามสไตล์ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปในงาน ตลอดทางพนักงานยกมือไหว้จนนับไม่ถ้วน ชายหนุ่มเพียงแค่พยักหน้ารับเดินเข้าไปนั่งโซนของตัวเองที่แบ่งไว้ก่อนหน้านี้
"อยากเมาก็อยู่แถวนี้ หิ้วกูขึ้นห้องด้วย"
"นายไม่กลับคอนโดหรอครับ" มีนเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเพราะหากว่านายตื่นขึ้นมามีงานด่วนให้ทำ เกิดสถานที่ไม่อำนวยจะพานให้หงุดหงิด
"ไอ้เจ้าป่าเอาไปทำแล้ว ให้กูพักบ้างก็ได้"
"ครับ เข้าใจแล้วครับ" มีนพยักหน้ารับเข้าใจ
ราชาดื่มไปด้วยเล่นเกมในมือถือไปด้วยคร่าเวลาหากให้เขาลงไปคลุกคลีกับพนักงานคงดูไม่ดี เขาจำต้องนั่งเงียบ ๆ ทำหน้าเคร่งขรึมในฉบับของตัวเองแบบนี้น่ะดีแล้ว
"คุณราชาคะ เอกสารตรงนี้คุณเจ้าป่าฝากมาให้เซ็นค่ะ"
"มันบอกไหม ทำไม ?" เอ่ยถามไม่ได้เงยหน้าสบตาเพราะมัวแต่สนใจเกมในโทรศัพท์มือถือ ภาพแบบนี้หากไม่ใช่คนสนิทมักจะไม่ได้เห็นเลยเพราะถือเป็นข้อห้ามสำหรับราชา
"คุณเจ้าป่าบอกว่า มึงก็เซ็นเองบ้าง กูอ่านแล้วไม่เข้าใจ ค่ะ" แอนนาหลับตาปี๋กลั้นใจพูดประโยคที่คุณเจ้าป่าฝากมาอย่างจำใจ กลัวก็ส่วนหนึ่งแต่อีกใจก็กลัวคุณราชาจะไม่เข้าใจ
"..." ราชากดหยุดเกมเงยหน้าขึ้นสบตาเลขาที่อยู่ร่วมงานกับเขามานานถึงแปดปีพลางขมวดคิ้วมอง จริงอยู่ที่แอนนาอายุมากกว่า เธอยังสาวยังสวยและเขาก็ไม่เคยคิดจะกิน ความสามารถมากล้นขนาดนี้อยากเก็บไว้ใช้งานมากกว่าสนองตัณหา
"ค..คุณเจ้าป่าตอบมาแบบนี้ค่ะ"
"ผมรู้ มันตอบมาแบบนี้ แต่คุณแอนท่องคำพูดมันมาตลอดทางเลยใช่ไหม ?" คำตอบของเลขาคือการพยักหน้าทำเขาหลุดขำออกไป รับปากกาที่เธอถือขึ้นมาเซ็นก่อนจะอ่านสรุปคร่าว ๆ ที่แอนนาย่อมาให้เพียงครู่เดียวชายหนุ่มก็เข้าใจ
"ถ้ามันส่งเอกสารมาอีกก็บอกมันไป ทำไม่ได้ก็มากราบตีนผม"
"จ..จะดีหรอคะ" แอนนายิ้มแหยตอบกลับเจ้านายอย่างประหม่า คุณเจ้าป่ากำลังจะเข้ามามีส่วนร่วมในบริษัท ส่วนคุณราชาก็เป็นเจ้านายที่จ่ายโบนัสให้เธอแทบทุกเดือน
"ผมล้อเล่น มีแค่นี้ใช่ไหม"
"ค่ะ มีแค่นี้ ดิฉันขอตัวไปร่วมงานเลี้ยงก่อนนะคะ"
"ขอให้สนุก เที่ยวได้เมาได้แต่ต้องไม่เสียงาน ผมไม่อยากให้แปดปีมันเสียเปล่า"
"คุณราชาไว้ใจดิฉันได้เลยค่ะ ^ ^"
"โบนัสอยู่ที่ปลายปากกาผมครับ"
"^ ^" แอนนาพยักหน้ารับส่งยิ้มให้เจ้านายอย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินปะปนเข้าไปในงานเลี้ยงที่เหล่าพนักงานกำลังร่วมกันดื่มสังสรรค์
