บทที่ 3 CHAPTER 2 ไม่ชอบนอนกับใครฟรี ๆ
CHAPTER 2 ไม่ชอบนอนกับใครฟรี ๆ
ราชาเล่นเกมไปดื่มไป ออกไปดูด้านหน้าบ้างว่างานมีปัญหาหรือเปล่า เมื่อเห็นเหล่าพนักงานยังสนุกสนานกันอยู่เขาก็เผยยิ้มเล็กน้อยที่ได้มอบความสุขในช่วงเวลาสั้น ๆ ตอบแทนพนักงานที่ทำเงินให้บริษัท
เขาดื่มไปเท่าไหร่ไม่รู้หันไปมองอีกครั้งคือกินเหล้าผสมกันและตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกมึน ๆ ขึ้นมาบ้าง
"หาเด็กให้กูคนหนึ่ง เดี๋ยวไปนอนรอที่ห้องเอาถุงมาให้ด้วย" ราชาบอกไอ้มีนเสียงเรียบ รีบสาวเท้าเร็ว ๆ ขึ้นไปยังห้องพักที่จองไว้สำหรับเขา และพนักงานที่เมาจนไม่สามารถกลับเองได้
"ค..คุณราชาเมาหรอคะ ?" เสียงใสเอ่ยถามขึ้นพลางเอียงคอมองใบหน้าขึ้นสีของคุณราชา ที่ไม่เหมือนอย่างเคย
"ใส่ชุดนี้ นักศึกษาฝึกงาน ?"
"ใช่ค่ะ หนูมาช่วยพี่แอน"
"อ่า..งั้นฉันก็ใช้งานได้ล่ะสิ"
"คุณราชาเมามากเลยค่ะ ไหวหรือเปล่าคะ จิบน้ำอุ่นหน่อยไหม"
"ไปเอามาสิ" ราชามองหญิงสาวตรงหน้านิ่งไม่ได้แสดงออกว่าต้องการเรื่องอย่างว่าจากเธอ เพียงแค่แปลกใจทำไมไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาบ้างเลยทั้งที่เดือนนี้ เขาเข้าบริษัทถึงสองครั้ง..
ราชาเดินนำหน้าหญิงสาวเข้ามาในห้องที่เขาคาดว่าจะหลับนอนในคืนนี้ มุ่งหน้าไปยังห้องนอนทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดสภาพระหว่างที่รอน้ำอุ่น
"คุณราชาคะ น้ำอุ่นเสร็จแล้วค่ะ" ร่างเล็กย่อตัวนั่งข้างเตียงยื่นแก้วน้ำอุ่นให้คุณราชาดื่มเพื่อให้สร่างเมา ทว่าคนนอนกลับนอนนิ่งไม่ไหวติงทำให้เธอต้องยื่นมือไปสะกิดเบา ๆ
"คุณราชาคะ ไหวหรือเปล่าคะ.." หันไปวางแก้วน้ำและเดินเข้าห้องน้ำไปหาผ้าสะอาดและกะละมังออกมานั่งเช็ดใบหน้าหล่อให้อย่างถือวิสาสะ หญิงสาวเข้าใจดีว่าตอนเมารู้สึกอย่างไร เพราะตัวเธอเองเกลียดการเมามาก ยิ่งตอนพะอืดพะอมมันรู้สึกทรมานราวกับจะขาดใจ
เมื่อหญิงสาวเช็ดใบหน้าหล่อ ลำคอให้แล้วเสร็จจึงวางผ้าสะอาดลงในกะละมัง ขยับตัวลุกออกจากเตียงหวังจะไปเก็บของเข้าที่และออกจากห้อง แต่..คนเมากลับรั้งเธอลงไปนอนใต้ร่างขยับตัวขึ้นคร่อมคล้ายกับว่ากำลังจะ..
ฟุบ! คุณราชาทิ้งตัวนอนทับทำให้ร่างเล็กไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
"ค..คุณราชาคะ ช่วยขยับให้หนูหน่อย.."
"อืม.." คนเมาครางรับในลำคอ สอดมือเข้าไปใต้สาบเสื้อบีบขยำเนื้อหน้าอกนุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมืออย่างแรง ทำเจ้าของหน้าอกตาเบิกโพลงทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์คับขันแบบนี้
หญิงสาวพยายามดิ้น ผลักออกจนรู้สึกเหนื่อยล้า ยิ่งผลักไสเขาก็ยิ่งเข้าใกล้ พร้อมกับน้ำหนักมือที่บีบแรงขึ้นจนเข้าไปสัมผัสกับเนื้อหน้าอกเธอจริง ๆ
ตากลมโตหรี่มองซ้ายขวาถอนหายใจอย่างคนไร้หนทางสู้เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ แรงกายอันน้อยนิดที่ผลักไสไล่ส่งทำให้รู้สึกเหนื่อยล้าจนเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว
สามสิบนาทีต่อมา
"นายครับ..นายครับ" มีนเคาะประตูเรียกนายก่อนจะแง้มประตูห้องเข้าไปสำรวจความเรียบร้อยเมื่อเห็นนายนอนกกกอดหญิงข้างกายเขาจึงรีบปิดไฟล็อกประตูและออกจากห้องทันที
เด็กเอนที่เขาเรียกมาถูกส่งตัวกลับทันที ไม่มีข้อกังขา
เช้าวันต่อมา..
ราชาขยับตัวพลิกไปมาด้วยอาการแฮงค์ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งหย่อนขาข้างเตียงก้มหน้ากุมขมับ กดไปสองสามครั้งเผื่อว่าจะรู้สึกดีขึ้น..หางตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวบนเตียงทำเขาแปลกใจไม่น้อย
ที่ผ่านมาไม่เคยนอนค้างคืนค้างเตียงกับใคร เยเสร็จ จ่าย จบ แยกย้าย แต่นี่..
ชายหนุ่มที่ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง แก่นกายยังคงแข็งตึงปวดหนึบอยู่แสดงว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ปลดปล่อย แต่คนหื่นอย่างเขามีหรือไม่ลวนลาม ?
ราชาล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยจึงออกไปนั่งสะกิดหญิงสาวที่นอนขี้เซาบนเตียงนอน เส้นผมดำยาวที่ปิดใบหน้าทำเขาหลอนไม่เบา ไม่รู้คนที่นอนค้างด้วยจะสวยสมกับนอนค้างกับเขาหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักในชุดนักศึกษาก็อดที่จะเหยียดยิ้มมุมปากไม่ได้..
"ตื่น ได้ แล้ว!" น้ำเสียงกึ่งออกคำสั่งดังขึ้นปลุกคนนอนหลับให้ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง สิ่งแรกที่หญิงสาวทำคือมองดูชุดของตัวเองและสภาพที่นอน ทำเขาหันหน้าไปทางอื่นเพื่อแค่นหัวเราะ ในความหวงเนื้อหวงตัวของเธอ
"เมื่อคืนฉันทำอะไรเธอไปบ้าง" เขาหยิบกระเป๋าสตางค์หลังกางเกงดึงแบงก์สีเทาออกมาปึกใหญ่ ยืนนับมองหน้าคนบนเตียงที่นั่งมองเขาตาใสแป๋ว
"..."
"ตอบ! ฉันไม่ชอบนอนกับใครฟรี ๆ"
"คือ..ม..ไม่ได้ทำอะไรค่ะ ขอตัวนะคะ" หญิงสาวหันมองซ้ายขวาก่อนจะรีบก้าวขาลงจากเตียงวิ่งออกจากห้องไปหยิบรองเท้าแล้วก็ออกไป สร้างความงุนงงแก่ราชาที่กำลังยืนนับเงินเป็นอย่างมาก
"อะไร วะ ?" ก้มมองเงินในมือสลับกับประตูห้องที่ผู้หญิงคนนั้นวิ่งออกไป รีบดึงผ้าห่มสำรวจความผิดปกติ ไม่มีคราบน้ำอะไรบนเตียง ทำให้เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเมื่อคืนไม่ได้เผลอทำอะไรผู้หญิงคนนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอควรรับเงิน เพราะเสียเวลามานอนกับเขาแล้วทั้งคืน
