บทที่ 5 CHAPTER 4 กิน จ่าย จบ
CHAPTER 4 กิน จ่าย จบ
หลายวันต่อมา..
"นายครับคุณเจ้าป่ามีแฟนจริง ๆ หรอครับ"
"มีเมีย! ถามเพื่อ ?" ราชาหันไปขมวดคิ้วมองไอ้สองคนที่นั่งอยู่ด้านข้างรอเขาตอบคำถามให้คลายความสงสัย
"คุณเจ้าป่าจะคุยกับเมียไหมครับ"
"ถามเหี้ยอะไรของมึง มันไม่คุยแล้วจะได้เมียหรอถามแปลก ๆ"
"เออเห็นไหม กูบอกแล้วต้องคุยไม่คุยจะได้เป็นเมียหรอมึงอ่ะโง่ไอ้มีน กูบอกแล้วไม่เชื่อ!"
"เอ้าไอ้นัด กูเห็นเพื่อนนายไม่ค่อยพูดจะไปรู้หรอ มึงดูอย่างนายเราดิ เอะอะซื้อเอะอะซื้อ!" มีนสวนกลับทันควัน
"กูซื้อแล้วทำไม ?" ราชาหันไปมองมันสองตัวที่นั่งเถียงในเรื่องไม่เป็นเรื่อง พลางคิดว่าคงให้อิสระพวกมันมากเกินไปจนมีเวลามานั่งคิดฟุ้งซ่านแบบนี้คงต้องเพิ่มงานให้ทำอีกสักหน่อย
"ดีไงครับ ใช้เงินเป็น" มีนตอบกลับหน้าระรื่น
"พวกมึงไปนั่งคุยกันไกล ๆ กูจะเซ็นเอกสาร อ้อ..แล้วลงไปเตรียมรถด้วยกูมีนัดคุยกับลูกค้าที่คอนโดแถวนี้ มึงเปิดดูเอาแล้วกันคอนโดไหน"
"รับทราบครับนาย เดี๋ยวผมไปติดเครื่องรอเลย"
"กูไปทุ่มหนึ่ง นี่เพิ่งสี่โมงเย็น มึงรีบหรอไอ้มีน ?"
"รีบครับ ช่วงนี้นายหงุดหงิดบ่อย สักคนก่อนไปไหมครับ"
"หลังคุยเสร็จค่อยเอา"
"ครับผม!" มีนและนัดตอบรับเสียงดังฟังชัด ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
คอนโด z
19.00 นาฬิกา
"กูมีเวลาคุยแค่ชั่วโมงเดียว ถ้าคุยไม่รู้เรื่องมึงอธิบายต่อ" ราชาหันไปบอกไอ้นัดที่เดินถือเอกสารตามหลังเขามาเสียงเรียบ จริงที่ว่าเขาไม่จำเป็นต้องดูแลในส่วนนี้แต่เป็นเพราะให้แอนนารับผิดชอบงานที่บริษัทไปแล้วเขาจำต้องมาคุยเองเพื่อไม่ให้แอนนาต้องปลีกตัวออกมาทั้งที่เอกสารในบริษัทยังไม่เรียบร้อย
ราชาอธิบายรายละเอียดคร่าว ๆ อีกฝ่ายพยักหน้ารับเข้าใจและถามคำถามเขาราวกับว่ากำลังโดนสอบ ทำให้เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย และเมื่อชายหนุ่มรู้สึกว่าควรหมดหน้าที่ เขาจึงขอตัวเพื่อให้มือซ้ายรับช่วงต่อแทน
"มันกวนตีนกู" ราชาว่าพลางรับเบียร์กระป๋องขึ้นมากระดกดื่ม เดินไปตามทางเพื่อไปยืนรอลิฟต์ หางตาสะดุดเข้ากับร่างเล็กที่กำลังถือถุงของใช้ยืนสแกนคีย์การ์ด
"ไอ้มีน ถ้ากูหายเข้าไปเกินชั่วโมงมึงหาที่พักแถวนี้รอเลย" ราชากระดกเบียร์รวดเดียวหมดกระป๋องยื่นให้ไอ้มีนรับไว้ โดยตัวเขาเองเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปทักทายมิรา
"มีงานด่วนมาก ห้องเธอมีไอแพดไหม ?" เขายืนช้อนหลังมิรากระซิบข้างกกหู ทำหญิงสาวตกใจหันมาสบตาจนใบหน้าแทบชนกัน ก่อนร่างเล็กจะเซถอยหลังชนบานประตูทำให้ประตูห้องเปิดออก
"ม..มีงานด่วนหรอคะ สวัสดีค่ะคุณราชา นั่งรอหนูตรงนี้ก่อนนะคะ" มิรารีบวางของใช้ส่วนตัวที่เพิ่งซื้อลงบนเคาน์เตอร์บาร์ เดินไปหยิบไอแพดกดปลดล็อกรหัสยื่นให้คุณราชาในทันที
ร่างเล็กเดินไปเตรียมน้ำหวานและของว่างเพื่อต้อนรับแขกที่ไม่รู้ว่าจะมาอย่างเกร็ง ๆ
"ห้องเธอมีเบียร์ไหม ? เหล้าก็ได้" ราชามองน้ำส้มก่อนจะช้อนตามองมิราที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น พลางคิดว่าขนาดชุดธรรมดาเธอยังดูเซ็กซี่ขนาดนี้ นึกไม่ออกเลยถ้าถอดออกทั้งหมดจะเป็นยังไง..
"หนูไม่ชอบดื่มค่ะ ไม่มีเลย.." มิราย่อตัวนั่งลงด้านข้างอย่างประหม่าชะเง้อคองมองคุณราชาที่กำลัง..เลื่อนแอปตัว F ของเธอเล่นอย่างถือวิสาสะ ทำใบหน้าสวยเห่อร้อนผะผ่าวที่เขาเลือกเข้าดูหน้าโปรไฟล์ ดูภาพถ่าย
"หน้าอกขนาดนี้ กี่ซีซี" ชายหนุ่มถามเสียงราบเรียบมองขนาดหน้าอกในรูปภาพสลับกับของจริงด้านข้าง ทำเอามิรารีบขยับตัวหนีจากสายตาเสือตัวพ่ออย่างเขา
"ธรรมชาติค่ะ"
"อือหือ ดี!" อุทานออกมาเสียงดัง จนคนได้ยินถอยหลังกรูไปนั่งโซฟาอีกตัวแทนที่จะเข้ามาช่วยดูงาน
"วันนั้นที่ถามคิดจริงนะ"
"ร..เรื่องอะไรคะ เอกสารหรอคะ หนูส่งให้พี่แอนแล้วค่ะ"
"เท่าไหร่ ?" ราชายืนขึ้นเต็มความสูงใช้นิ้วโป้งเกี่ยวกระเป๋ากางเกงสองข้างเอาไว้ สาวเท้าไปหยุดตรงหน้ามิราเอียงคอมองเธอด้วยสายตากะลิ้มกะเหลี่ยอย่างไม่ปิดบัง
ราชามั่นใจว่าการกระทำของเขาชัดเจน..และหากไม่มากไปมิราคงกำลังคิดราคาหรืออยากเล่นตัวเพื่ออัพราคาให้สูงกว่าปกติ
"น..หนูไม่ได้ขายค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ" มิราก้มหน้าบีบมือแน่น หรี่ตามองซ้ายขวา ในใจพานคิดว่าตัวเองพลาดมากที่ปล่อยให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาในห้องส่วนตัวของเธอทั้งที่เวลานี้ไม่ใช่เวลางานและมันก็ไม่เหมาะสม
"ฉันอยากเอา ให้เวลาคิดราคาร่างกายของเธอสิบนาที ก่อนจะโดนฉันข่มขืนและตีค่าราคาร่างกายเธอเอง" ราชาทิ้งตัวลงนั่งข้างมิราทำเธอสะดุ้งโหยงตัวสั่นเทา จนชายหนุ่มอดที่จะหัวเราะชอบใจไม่ได้
ผู้หญิงที่เขาอยากได้ส่วนใหญ่มักจะเล่นตัวเพื่ออัพราคาและมิราคงเป็นหนึ่งในนั้น..ที่สำคัญเมื่อเขาได้สิ่งที่ต้องการ ค่าตอบแทนไม่แพ้ที่อื่นใดแน่นอน
เน้น กิน จ่าย จบ..ไม่สานต่อ ไม่กลับมากินซ้ำ
"อย่านานสิ..มิรา" ราชาลูบไล้เรียวแขนคนด้านข้างทำเธอรีบลุกออกไปในทันที เขาจึงใช้มือข้างนั้นมาลูบไล้ปลายคางริมฝีปากเอียงคอมองเธอ
"...หนูไม่ได้ขาย คุณราชาอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ" มิราไม่มีทางเลือกเธอจึงรีบอธิบายให้ฝ่ายตรงข้ามเข้าใจ จริงอยู่ที่เธอเป็นเด็กฝึกงานไม่ได้มีหน้าที่การงานมากพอจะขัดขืนเขาได้ แต่ก็ใช่ว่าจำเป็นต้องยอมไปหมดทุกเรื่อง แบบนั้นคงดูไร้ค่ามาก..
"ขัดใจฉันได้หรือไง ? อยากเรียนจบไหม"
"หนู..มาฝึกงานนะคะ ไม่ได้มา..ทำเรื่องแบบนั้น" ก้มหน้าตอบคำถามคนตรงหน้าที่ยังคะยั้นคะยอยกเรื่องเรียนจบมาพูดเพื่อบีบบังคับให้สมยอม
"เล่นตัวมากไป ไม่ดีนะ"
"หนูไม่ได้เล่นตัวค่ะ แต่หนูไม่สะดวกที่จะทำแบบนั้น"
"เธอไม่ต้องทำก็ได้ แค่นอนให้ฉันทำ"
"..."
"ไม่นานหรอก อย่างเร็วครึ่งชั่วโมงช้าหน่อยก็ชั่วโมงหนึ่ง ฉันทำแค่ครั้งเดียวแล้วจะไม่มายุ่งวุ่นวาย ไม่พูดเรื่องที่เธอยอม.."
"หนูไม่สะดวกจ..จริง ๆ ค่ะ"
"มิรา เธอกำลังขัดคำสั่งฉันที่เซ็นเอกสารผ่านงานให้เธอนะ รู้ใช่ไหม ?"
"ค..คุณราชาอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ หนู..ขอร้อง" มือเล็กพนมขึ้นกลางอกน้ำตาคลอเบ้าหยดเผาะก่อนจะเงยหน้าสบตาคุณราชาที่ยังมองเธออยู่ไม่คลาดสายตา
"ฉันจะนับหนึ่งถึงห้า รีบวิ่งออกไปให้ไกล ถ้าฉันจับเธอได้..คงไม่ต้องตกลงอะไรกันอีกแล้ว"
"ฮึก..ย..อย่าทำแบบนี้.." มิรายกมือสั่นเทาไหว้รัว ๆ
"หนึ่ง!.."
