บทที่ 8 CHAPTER 7 ไม่รักษาคำพูด
CHAPTER 7 ไม่รักษาคำพูด
วันต่อมา
[มิรา]
ร่างเล็กตื่นในช่วงเช้าเพราะนาฬิกาปลุกที่ตั้งเตือนไว้ทุกวัน เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งลืมตามองคนข้างกายที่คิดไว้ก่อนแล้วว่าตื่นมายังไงก็คงไม่เจอ เพราะผู้ชายส่วนใหญ่หวังแค่เรื่องอย่างว่าเท่านั้น..
มิราพยายามข่มความเจ็บปวดไว้ในใจเพื่อฝืนลุกไปอาบน้ำ ยาแก้ปวดช่วยเธอได้มากในเช้านี้ทำให้ไม่รู้สึกเจ็บมากเหมือนอย่างตอนตื่นนอน
"แบล็กการ์ด ? ไม่จำกัดวงเงิน.." มิรามองบัตรที่วางไว้พลางเอียงคอมองหยิบใส่กระเป๋าสะพายข้างเพื่อที่จะนำไปคืนเจ้าของ หญิงสาวค่อนข้างมั่นใจว่าไม่ใช่ของเธอเอง ถึงแม้เมื่อก่อนจะเคยมีแต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว..
บริษัท..
มิราทำตัวปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีบ้างที่เดินผ่านห้องทำงานของคุณราชาแล้วก็ต้องเหร่ตามอง..
แทบตลอดทั้งวันที่มิราเหม่อลอยคิดถึงสัมผัสและคำพูดของคนเมื่อวานทำให้เผลอคิดไปไกล พี่แอนเรียกหลายต่อหลายครั้งกว่าสติจะหวนกลับคืนมา
"มิรีบทำงานให้เสร็จคุณราชาจะเข้ามาเซ็นเอกสารเย็นนี้นะ อยากล่วงเวลาไหมพี่จะทำรายการเบิกจ่ายค่าขนมให้"
"ได้ค่ะพี่แอนหนูยังไงก็ได้ กลับห้องไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว"
"ไม่มีแฟนหรอ รุ่นก่อน ๆ เขารีบกลับไปเที่ยวกับแฟนกันทั้งนั้น"
"หนูไม่มีหรอกค่ะ แค่คนมาจีบยังไม่มีเลย" มิราตีหน้าเศร้า ไม่รู้ว่าที่ผู้ชายทักมาใช่การจีบหรือเปล่าเพราะเธออ่าน แต่ไม่ได้ตอบกลับ
"ไม่มีแฟนก็ดีแล้วจะได้โฟกัสแค่เรื่องเรียนกับการฝึกงาน แต่มีก็ดีหัวใจกระชุ่มกระชวย แต่ตอนทะเลาะกันไม่ดีนะ จิตตกมาก!" แอนนานั่งคุยกับผู้ช่วยเลขาไม่ขาดปากด้วยความสนิทสนมทำให้เธอกล้าคุยกล้าพูดกับมิราแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัว
"หนูไม่อยากจิตตกค่ะ ขออยู่แบบนี้ดีกว่า ~" มิราเอียงคอไปมาทำตัวน่ารักดุ๊กดิ๊กเหมือนตุ๊กตาจนพี่แอนนายื่นมือมาจิ้มแก้มนุ่มนิ่ม
"เราน่ารักอีกหน่อยพนักงานผู้ชายก็มาจีบ"
"หนูไม่เอา ~ พี่แอนต้องช่วยหนูนะคะ"
"ช่วยอะไรกัน ปฏิเสธเองเป็นไหม ฮ่า ๆ"
"เอกสารสำคัญ ด่วนครับคุณแอน ผมมีเวลาหนึ่งชั่วโมง" ราชาเดินเข้ามาพร้อมลูกน้องเห็นทั้งสองนั่งคุยกันไม่ขาดปากเขาจึงเอ่ยขอเอกสารสำคัญเพื่อให้เร่งทำงานมากกว่านั่งคุยกัน ตาคมเหลือบไปมองมิราเธอไม่ได้เชยตามองเขาเลยสักวิมันทำให้เขาถึงกับแค่นหัวเราะ
"ออกไปบอกผู้ช่วยเลขาชงกาแฟให้กูหน่อย"
"นายเพิ่งดื่มไปเองนะครับ"
"กูจะแดกอีกครับคุณมีน หนักหัวกบาลมึงไหม" เงยหน้าถามเสียงเรียบทำมันรีบสาวเท้าเร็ว ๆ ก้าวออกไปในทันที
"เอกสารสำคัญมีไม่เยอะนะคะวันนี้ รับของพรุ่งนี้ด้วยเลยไหมคะคุณราชา"
"ถ้าคุณแอนเตรียมพร้อมแล้ว ยกมาเลยก็ได้ครับ" เขาตอบเสียงเรียบก้มหน้าอ่านเอกสารบนโต๊ะเพื่อเซ็นรับทราบ
ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่ถือแก้วกาแฟเข้ามาวางให้ตรงหน้า..
"ปิดหู หันหลัง!" ราชาพูดเสียงเข้มไม่ได้เงยหน้าสบตาใคร ไอ้สองคนที่ได้ยินรู้ตัวดีรีบทำตามคำสั่งเขาโดยไม่ขัด ราชาเงยหน้ามองมิราที่ขมวดคิ้วงุนงง จึงตบหน้าขาตัวเองให้มิราเดินมาทิ้งน้ำหนักตัวตรงนี้
"คะ ?" ร่างเล็กเอียงคอมองตาใส และเมื่อเห็นคุณราชาเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจเธอจึงรีบเดินไปนั่งลงบนตักคุณราชาอย่างกลัว ๆ ปล่อยให้เขากอดเอวกดปลายจมูกหอมแผ่นหลัง
"เห็นบัตรหรือยัง"
"ห..เห็นแล้วค่ะ หนูเอามาเผื่อคืนคุณด้วย"
"ให้เธอ ตอบแทนเรื่องเมื่อวาน"
"หนูเกรงใจค่ะ"
"รูดเงินสดได้เท่าที่อยากรูด ฉันไม่ติด.."
"หนูขอคืนดีกว่าค่ะ ขอแค่หนูผ่านงานก็พอแล้ว"
"จริง ๆ มาฝึกก็ผ่านทุกคนแหละ ลา ขาด มาสาย ฉันไม่เคยไม่ให้ผ่าน"
"ก็คงเป็นแบบนั้นค่ะ เพราะคุณคง.."
"คง ?" ขมวดคิ้วมองมิราที่นั่งเกร็งบนตัก คล้ายว่ากำลังพูดประชดเขา
"คงทำแบบนี้กับทุกคน" ร่างเล็กกลั้นใจพูดจับโต๊ะเป็นที่ยึดเพื่อที่จะลุกออกจากหน้าตักผู้ชายที่เธอเพิ่งยอมมีสัมพันธ์สวาทด้วยเมื่อวานนี้ ทว่าเขากลับรั้งเธอนั่งลงและกอดแน่นขึ้น
"จริง ๆ ฉันหลอกเพราะอยากเอาเธอ"
"..." มิราทำปากมุบมิบว่าให้คนด้านหลังที่นิสัยเสีย
"ปกติฉันไม่เคยยุ่งพนักงานตัวเอง ไม่มีเรื่องแบบนี้เลยด้วยซ้ำ เธอเป็นคนแรก"
"หนูมีเอกสารต้องช่วยพี่แอนทำค่ะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"
"คืนนี้ไปหา" กดปลายจมูกลงบนไหล่มนสูดดมความหอมจากหญิงสาวบนตักราวกับว่าโหยหา เลือดในกายพลุ่งพล่านเมื่อนึกถึงหน้าอกคู่นั้น..ทว่าคำพูดของเขาทำให้มิราหันกลับมาเขม่นตามอง
"ไหนบอกครั้งเดียวจบไม่ยุ่งอีกไงคะ"
"..หือ"
"คุณสัญญากับหนูแล้วนะ"
"แต่ตีนฉันหงิกนะ ไขว้กันไว้ โมฆะได้ไหม"
"หนูขอร้องเถอะค่ะ"
"ก็ร้องอยู่นี่ โอ๋ไปแล้วเจ็บหลังนะรู้ไหม ตอนอาบน้ำแสบมาก" ราชาทำหน้าเศร้าลงเมื่อเห็นท่าทีปฏิเสธของมิรา จริงที่ว่าเขาไม่ซ้ำแต่กับหญิงสาวบนตักเขาอยากซ้ำอีกหลาย ๆ ครั้ง อย่างไม่มีเหตุผล
"คุณพูดแบบนี้ หนูเสียหายนะคะ" มิราหันไปมองผู้ชายชุดดำสองคนที่ยืนหันหลังปิดหูทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้อย่างประหม่า
"พวกมันไม่ได้ยินหรอก ยืนตรงนั้นหูหนวกตาบอด ต่อให้เราเอากันมันก็ไม่รู้"
"หนูไม่ชอบคุณที่เป็นแบบนี้เลยค่ะ เดี๋ยวออกไปเอาบัตรมาคืนนะคะ"
"เธอดื้อ แค่ครั้งเดียวไม่พอหรอกต้องทำบ่อย ๆ พอทำบ่อยเธอจะชอบเชื่อฉันสิ" ราชาว่าพลางประคองใบหน้าสวยมาหอมแก้มทั้งซ้ายและขวา จับหัวคิ้วที่แทบชนกันของมิราลูบแผ่วเบาให้คิ้วคลายออก
"คุณไม่ทำตามสัญญา"
"ทำสิ ไม่งั้นจะให้แบล็กการ์ดทำไม"
"หนูหมายถึงที่คุณบอกครั้งเดียวค่ะ"
"ครั้งเดียว วันละครั้ง หรือรอบละครั้ง"
"คุณบอกจะเลิกยุ่ง คุณไม่รักษาคำพูด"
"จริงด้วย ไหน ๆ ก็ผิดคำพูดแล้ว งั้นกับเธอฉันขอไม่รักษาคำพูดแล้วกันคราวนี้"
"ทำไมเป็นคนแบบนี้คะ" มิรากอดอกทำท่าไม่พอใจใส่อีกฝ่าย เมื่อเห็นใบหน้าหล่อหลุดหัวเราะยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจ
"โอเค ไม่ยุ่งก็ไม่ยุ่ง แต่ไว้คิดถึงเดี๋ยวแวะไปหา..หวังว่าคงไม่แจ็กพ็อตเจอผู้ชายในห้องนะ"
"หนูโสดค่ะ อีกอย่างคุณไม่ใช่เจ้าชีวิตหนู"
"ฉันก็โสดเหมือนกัน.." ราชาสบตาคนบนตักด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยกแขนขึ้นดูเวลาก่อนจะยกบั้นท้ายงอนให้ลงจากตักเพราะเขาต้องรีบเคลียร์งานเพื่อไปทำอย่างอื่นต่อ
มิราไม่เรื่องมากเดินกลับออกไปนั่งทำหน้าที่ของตัวเองตามเดิมด้วยรอยยิ้มหวานเหมือนอย่างเคย พี่แอนก็ชวนคุยเล่นตามประสาจนต้องเงียบปากเมื่อประตูห้องทำงานคุณราชาเปิดออก
ชายหนุ่มยกแขนดูเวลา เดินล้วงกระเป๋ากางเกงสาวเท้าออกไปอย่างเร่งรีบ..
"แบบนี้แหละ เวลาเป็นเงินเป็นทอง" แอนหันไปกระซิบกับมิรา
"^ ^"
