บทที่ 9 CHAPTER 8 ก็บอกว่าเป็นผัวเธอไง
CHAPTER 8 ก็บอกว่าเป็นผัวเธอไง
หลายวันต่อมา
ร่างเล็กที่กำลังนั่งดูซีรีส์เกาหลีอยู่บนโซฟาเห็นฉากที่พระนางกำลังคลอเคลียจะจูบกันทำให้เธอรีบกดหยุดและหลับตาลง ภาพในหัวฉายซ้ำถึงเหตุการณ์วันนั้นที่คุณราชา..ทำใบหน้าสวยเห่อร้อนผ่าว นั่งเอนตัวไปมาด้วยความขวยเขิน
มิรารีบลุกไปหยิบแบล็กการ์ดขึ้นมาดูพลางคิดว่าใช้ได้จริงหรือเปล่า จึงแต่งตัวออกไปห้างแถวคอนโดที่เธอพักอาศัย
ใช้แบล็กการ์ดรูดซื้อรองเท้าคู่ละห้าร้อยกว่าบาทไปสองสามคู่ กดเงินสดออกมากินข้าวอีกสองพัน..ร่างเล็กยิ้มแก้มแทบปริที่ไม่ต้องควักเงินเก็บของตัวเองออกมาใช้ แต่ก็คิดว่าการที่คุณราชาให้แบบนี้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนแน่นอน..เมื่ออิ่มท้องสบายใจมิราจึงนั่งแท็กซี่กลับคอนโด แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นผู้ชายชุดดำสองคนยืนอยู่หน้าลิฟต์ด้านล่าง ใจหนึ่งคิดว่าอาจเป็นคนของคุณราชา อีกใจก็..คงไม่ใช่
"ไปไหนมา"
เสียงที่ดังขึ้นในห้องทำให้มิราที่กำลังถอดรองเท้าสะดุ้งโหยง การที่เธอไปใช้บัตรของเขาทำให้เขาเข้าห้องเธอโดยไม่ต้องรอเธอมาเปิดแบบนี้ได้เลยหรอ
"ทำไมคุณเข้าห้องหนูได้คะ" มิราหอบของไปวางตรงหน้าคุณราชาให้เขารู้ว่าเธอนั้นออกไปใช้เงินเขาอย่างสุรุ่ยสุร่ายมา
"ก็อยากเข้ามา"
"คุณทำแบบนี้อีกแล้ว หนูไม่ชอบเลยค่ะ"
"ทำไมซื้อของมาแค่นี้ แล้วรองเท้าแบบนี้ใส่ไม่กี่ครั้งก็คงขาดมันจะสบายเท้าหรือเปล่า" ราชาหยิบถุงที่มิราซื้อของมาเปิดออก หยิบรองเท้าคู่เล็กขึ้นมาชูให้เห็นเต็มสองตาวางลงบนพื้นเอ่ยบอกให้มิราใส่ให้เขาดู
"ทำไมหนูต้องฟังคำสั่งคุณด้วย"
"เพราะฉันเปย์เธออยู่ไง"
"ไม่ค่ะ หนูจะออกไปกดเงินคืนคุณแล้วคุณก็ออกจากห้องหนูไปเลย"
"ถ้ายังไม่หยุดไล่ ฉันจะเซ็นให้เธอไม่ผ่านงานเลย"
"ไหนคุณบอก..." มิราเม้มปากเข้าหากันแน่น คิดอยากเถียงคนตรงหน้าให้เขาแพ้พ่ายเธอบ้าง ทว่าสุดท้ายก็เป็นเธอที่แพ้ทางให้คนอย่างเขา ยิ่งเงยหน้าสบตาเห็นแววตาเจ้าเล่ห์นั่นก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าต้องยอม
"บอกอะไรหรอ ?" ราชาตบหน้าขาตัวเองให้มิรามานั่งบนตัก หอมแก้มนุ่มนิ่มไปฟอดใหญ่หลังจากที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน คำขู่ของเขาได้ผลเพราะมิรายอมทำตามอย่างว่าง่ายและนั่นคือสิ่งที่เขาพึงพอใจ
"หนูไม่พูดแล้วค่ะ พูดไปคุณก็เอาเปรียบหนูอยู่ดี"
"ฉันนี่นะเอาเปรียบเธอ ?"
"ใช่ค่ะ ดูอย่างตอนนี้คุณสามารถเข้าห้องหนูได้ทั้งที่คอนโดมีการรักษาความปลอดภัยสูง"
"รู้ไหมทำไมฉันถึงเข้ามาได้ ?" กระซิบข้างกกหูร่างเล็กเสียงแหบพร่า ทำขนแขนมิราลุกซู่จนเขาอดขำไม่ได้
"ทำไมคะ" ร่างเล็กว่าพลางลูบแขนทั้งสองข้างของตัวเอง หันไปสบตาเจ้าของตักที่มักจะชอบให้เธอนั่ง
"ก็บอกว่าเป็นผัวเธอไง"
"โอโห โกหกค่ะ โกหกมาก หนูต้องไปแจ้งนิติแล้ว"
"เงินทำได้ทุกอย่าง คิดว่าแค่นี้จะทำอะไรฉันได้หรอ"
"คุณใช้เงินได้เป็นประโยชน์มากเลยค่ะ แต่คงดีกว่านี้ถ้าเอาไปใช้กับคนอื่น"
"ฉันเริ่มไม่เข้าใจผู้หญิง"
"ไม่ต้องเข้าใจค่ะ"
"มิรา!" ราชาดุคนบนตักเสียงแข็ง ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรมิราเถียงกลับทุกคำ ทั้งที่ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาแบบนี้มาก่อน ยิ่งคู่นอนยิ่งแล้วใหญ่ ใครกล้าหือกล้าอืออย่าหวังจะได้รับทิปจากเขาเด็ดขาด
"คุณไม่ได้ชอบหนูอย่าทำกับหนูแบบนี้อีกนะคะ"
"ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ตราบใดที่เธอยังมีแบล็กการ์ดอยู่"
"งั้นเอาคืนไปเลยค่ะ" มิราเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมาหยิบของสำคัญคืนเจ้าของไป เพื่อให้ทุกอย่างมันยุติลงตอนนี้ เวลานี้ หากเลยเถิดไปมากกว่านี้คนที่รู้สึกคงเป็นตัวเธอเองไม่ใช่เจ้าของตัก..
"ให้แล้วไม่รับคืนครับ.."
"งั้นก็ทิ้งไปเลยค่ะ"
"อย่าดื้อให้มันมากมิรา ฉันไม่ใช่คนใจดีนะ"
"คุณไม่ใจดีกับหนูอยู่แล้ว ที่คุณให้ก็เพราะคุณมาหลอกฟันหนู ถ้าคุณไม่ได้ฟัน คุณก็คงไม่ให้"
"ฉันหลอกฟัน ?" เขาทวนคำพูดร่างเล็กบนตักซ้ำ
"ค่ะ คุณตะล่อมหนู ทำให้หนูตายใจ"
"แต่เธอสมยอมนะ.."
"ก็เพราะคุณบอกให้จินตนาการว่าคุณเป็นพระเอกซีรีส์เกาหลีไงคะ" มิรากอดอกเชิดหน้ายู่ปากใส่เจ้าของตักที่ตอนนี้มาว่าเธอสมยอมทั้งที่ปฏิเสธไปนับครั้งไม่ถ้วนจนต้องจำใจยอมเพราะความหล่อและคำพูดการกระทำของเขา
"งั้นก็จินตนาการอีกสักครั้ง เพราะฉันต้องการเธออีกแล้วมิรา"
"ไม่ค่ะ หนูไม่ยอมให้คุณทำซ้ำ"
"เธอจะทำฉันหรอ เอาสิ เดี๋ยวถอดเสื้อผ้ารอ" ราชาคลี่ยิ้มมุมปากให้กับท่าทางน่ารักของคนบนตัก จริงอยู่ที่สัญญา จริงอยู่ที่พูด แต่เพราะเป็นความน่ารักรั้น ๆ แบบนี้ ทำให้เขาอยากเอาชนะ สยบให้อยู่ใต้ร่าง ตามติดเขาเป็นเงา ร้องเรียกหาแต่เขา..
"คงไม่ได้ค่ะ หนูไม่อยากมีสัมพันธ์ทางกายกับคุณอีก"
"อ่า..จะยอมให้พักก่อนก็ได้ แต่วันหลังมาต้องไม่เสียเที่ยวนะมิรา"
"หนูเพิ่งพูดไปเองนะคะ"
"โทรศัพท์หน่อย" แบมือขอโทรศัพท์จากมิราที่นั่งทำหน้าบูดบึ้งบนตัก แม้ว่าหญิงสาวจะมีท่าทีขัดขืนแต่ก็ยอมหยิบให้โดยดีไม่ได้อิดออดและไม่ต้องรอเขาสั่งให้ปลดล็อกรหัส เพราะเมื่อหน้าจอเปิดขึ้นแล้วหน้ามิราอยู่ใกล้มันก็ปลดล็อกเองอัตโนมัติ
"นี่เบอร์ แล้วนี่ก็ไลน์ส่วนตัวของฉัน ใครขอห้ามให้ แอนนาขอก็ให้ติดต่อไอ้สองคน ห้ามให้เบอร์ส่วนตัวกับไลน์ส่วนตัวของฉันกับใคร"
"ให้หนูทำไมคะ"
"ให้ไว้ให้เธอโทรมาโวยวาย ส่งข้อความมาดื้อใส่ฉัน"
"ถ้าหนูโทรไปให้คุณมาหาคุณจะมาไหมคะ"
"จะเป็นไปได้ยังไง ปกติเธอไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมา"
"พูดเกินไปค่ะ หนูไม่ได้ไล่แบบนั้นสักหน่อย"
"เมื่อกี้เธอก็ไล่ฉันนะ"
"หนูมิไม่ได้ไล่สักหน่อย! หนูแค่ไม่ชอบที่คุณอยากกินหนูอย่างเดียวไม่สนใจความรู้สึกหนู"
"ปกติฉันก็เป็นแบบนี้นะมิรา แต่เรียกมิเฉย ๆ ก็น่ารักดี มิมิ หนูมิ..อืม น่าสน" ราชาพยักหน้ารับในความเข้าใจเรียกชื่อตัวเองของมิรา
"หนูอยากนั่งโซฟาค่ะ ไม่อยากนั่งตักคุณแล้ว"
"นั่งอีกหน่อย มีเวลามาแป๊บเดียวเดี๋ยวต้องไปดูงานต่อ"
"หนูจะโทรกวนคุณค่ะ"
"ก็ลองดู หึหึ.." ราชาหัวเราะในลำคอกับท่าทางเอาเรื่องของมิรา
