บทที่ 17 17

กลิ่นหอมหวานนี้ลอยอวลอยู่รอบตัวเขาตลอดเวลา มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากบาดแผลและทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นของเขาสงบลงอย่างประหลาด ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหยามเกียรติเมื่อครู่คล้ายจะถูกสายน้ำเย็นฉ่ำชโลมล้างจนมอดดับไป

​เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่กำลังกอดเขาไว้ รอยยิ้มของเสิ่นชิงหรานในยามนี้ช่างสว่างไสวและงดงามยิ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ