บทที่ 20 20

แคว่ก!

ชุดกระโปรงสีชมพูตัวจิ๋วที่เสิ่นชิงหรานตั้งใจเย็บให้ขาดวิ่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่างก้อนขนสีขาวที่เคยมีขนาดเท่าฝ่ามือพลันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางพายุหมุนของปราณวิญญาณสีทอง

เสิ่นชิงหรานถูกแรงลมผลักให้ถอยหลังไปหลายก้าว นางต้องยกแขนขึ้นบังหน้าและหรี่ตามองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงจนแท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ