บทที่ 71 71

เสิ่นชิงหรานหยุดฝีเท้าลงริมขอบเหว นางสูดลมหายใจเข้าลึกปิดเปลือกตาลงช้าๆ เพื่อตัดขาดจากภาพลวงตาทางสายตา สตรีผู้งดงามชักนำปราณวิญญาณธรรมชาติสีขาวนวลบริสุทธิ์ออกมาจากร่างกาย ค่อยๆ ปล่อยให้กระแสพลังอันอ่อนโยนไหลซึมลงสู่พื้นดินและแผ่ขยายไปตามแผ่นไม้ผุพังของสะพานโบราณ นางใช้ความรู้สึกทางจิตวิญญาณหยั่งลึกเ...