บทที่ 76 76

จวินอู๋เสียเบือนหน้าหนีและกระอักโลหิตสีทองคำใหญ่ออกมา เลือดสีทองบรรพกาลสาดกระเซ็นลงบนพื้นหินสีดำจนเกิดเสียงดังฉ่าประดุจน้ำเดือด ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาไร้ที่ติซีดเผือดลงในพริบตา แสงสีทองที่เปล่งประกายรอบตัวเขาเริ่มกะพริบไหวและริบหรี่ลงราวกับเปลวเทียนที่ต้องพายุ

การฝืนทำลายผนึกต้องห้ามในยามที่แก่นวิญญา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ