บทที่ 78 78

เสียงครางเล็กแหลมและน่ารักน่าชังทำลายมาดความน่าเกรงขามจนป่นปี้ จวินอู๋เสียเบิกตากว้างด้วยความอับอาย เขาแทบอยากจะเอาหัวมุดลงไปในกองหญ้าให้รู้แล้วรู้รอด

"ฮ่าๆๆๆ!" เสิ่นชิงหรานหลุดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ นางรวบตัวเขาขึ้นมากอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างมันเขี้ยว ไม่สนใจท่าทีดิ้นรนต่อต้านของเขาเลยแม้แต่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ