บทที่ 2 ตอนที่2 ถูกธนาคารยึด

ตอนที่2

ถูกธนาคารยึด

ธาวินเรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงไม่ดัง แต่มีความหมายให้หยุดพูด

ขวัญรัตน์หันไปมองเขาและยิ้ม“ทำไม ขวัญพูดมากไปหรือ”

“พริมไม่ได้กำลังย้ายไปอยู่กับคนแปลกหน้าที่ต้องมีคนคอยสอนวิธีรับมือ ผมกับเธอมีข้อตกลงชัดเจนอยู่แล้ว ไม่มีเรื่องอะไรซับซ้อน”ประโยคนั้นทำให้พริมลดสายตาลงมองเอกสารตรงหน้า จริงอย่างที่เขาพูดไม่มีอะไรซับซ้อนเธอต้องเป็นภรรยาของเขาหนึ่งปี เขาต้องรับผิดชอบค่าผ่าตัดและค่ารักษาของมารดา รวมถึงชำระหนี้บ้านซึ่งกำลังจะถูกธนาคารยึด เมื่อครบกำหนดต่างฝ่ายต่างแยกย้าย ไม่มีใครติดค้างใคร

มันเป็นข้อตกลงที่ตรงไปตรงมาเสียจนไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง

ขวัญรัตน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือออกจากมือพริม

“นั่นสินะ ขวัญลืมไปว่าพวกคุณคงตกลงรายละเอียดกันเรียบร้อยแล้ว ถ้าอย่างนั้นพริมก็ไม่ต้องกังวล ธาวินเป็นคนรักษาคำพูด เขารับปากอะไรไว้ก็จะทำตามนั้นทุกอย่าง”

ไม่รู้เพราะเหตุใด คำว่า ทำตามนั้นทุกอย่าง จึงฟังเหมือนการย้ำเตือนว่า การแต่งงานครั้งนี้ไม่มีทางยืดยาวเกินหนึ่งปี

พริมสูดลมหายใจช้า ๆ แล้วเอื้อมมือหยิบปากกาปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ แต่กลับหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งภาพมารดาที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลผุดขึ้นในความคิด ใบหน้าซีดเซียว รอยยิ้มอ่อนแรง และมือผอมบางที่ยังพยายามลูบศีรษะ         ลูกสาวทั้งที่ตนเองแทบไม่มีแรง

“พริมไม่ต้องเป็นห่วงแม่นะลูก ถ้าค่ารักษามันมากเกินไป เรากลับบ้านกันก็ได้ แม่ไม่อยากให้ลูกต้องเป็นหนี้เพิ่มอีกแล้ว”คำพูดนั้นยังดังก้องอยู่ในหัวใจ

พริมไม่มีทางปล่อยให้มารดากลับไปนอนรอความตายที่บ้าน เพียงเพราะเธอไม่สามารถหาเงินจำนวนมหาศาลมาจ่ายค่าผ่าตัดได้และหากบ้านหลังเล็กซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวถูกยึด มารดาของเธอก็จะไม่เหลือที่ให้กลับไปพักฟื้นหลังออกจากโรงพยาบาล

หญิงสาวกดปลายปากกาลงบนกระดาษ ก่อนเขียนชื่อของตนอย่างช้า ๆทุกเส้นหมึกที่ลากผ่านเหมือนกำลังตัดบางสิ่งออกจากชีวิต สิทธิ์ในการเลือกคู่ครอง ความฝันเรื่องงานแต่งงานและความหวังเล็ก ๆ ว่า หากวันหนึ่งเธอแต่งงาน ผู้ชายคนนั้นจะจับมือเธอด้วยความรัก ไม่ใช่นั่งรอให้เธอลงชื่อเพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เมื่อลงชื่อเสร็จ พริมวางปากกาลง

ธาวินหยิบปากกาต่อจากเธอโดยไม่ลังเล เขาลงลายมือชื่ออย่างมั่นคง ไม่ต่างจากตอนเซ็นอนุมัติโครงการมูลค่าหลายร้อยล้าน

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เจ้าหน้าที่ก็ประทับตราลงบนเอกสารเสียงตรายางกระทบกระดาษดังเพียงครั้งเดียว แต่กลับเปลี่ยนสถานะของคนสองคนไปตลอดทั้งปี

“เรียบร้อยแล้วนะคะ นับจากวันนี้คุณทั้งสองเป็นสามีภรรยากันโดยถูกต้องตามกฎหมาย เอกสารฉบับนี้เก็บไว้ให้ดีนะคะ หากสูญหายสามารถมาติดต่อขอคัดสำเนาใหม่ได้”

เจ้าหน้าที่ส่งเอกสารให้ พริมยื่นมือไปรับ แต่ ธาวินรับไว้ก่อนและส่งต่อให้ภาคย์จัดเก็บในแฟ้ม

เธอมองการกระทำนั้นเงียบ ๆ

แม้แต่ทะเบียนสมรสซึ่งมีชื่อของเธอ เขาก็ยังไม่คิดจะให้เธอถือไว้เอง

“ยินดีด้วยนะคะ”คำแสดงความยินดีของเจ้าหน้าที่ฟังดูแปลกแยก เพราะไม่มีใครในห้องตอบกลับทันทีภาคย์จึงเป็นฝ่ายยิ้มและกล่าวขอบคุณแทน

“ขอบคุณครับ”

ขวัญรัตน์ปรบมือเบา ๆ ก่อนก้าวเข้ามากอด พริม

“ยินดีด้วยนะพริม ต่อจากนี้คุณก็เป็นภรรยาของธาวินอย่างถูกต้องแล้ว ขวัญหวังว่าคุณจะดูแลเขาได้ดีกว่าที่ขวัญเคยดูแลในฐานะเพื่อน”

คำพูดนั้นทำให้ร่างของพริมแข็งไปเล็กน้อย แต่เพียงครู่เดียวขวัญรัตน์ก็คลายอ้อมแขนและหันไปยิ้มให้ธาวิน

“ขวัญต้องยินดีกับนายด้วยไหม หรือคนอย่างนายไม่ชอบฟังคำประเภทนี้”

ธาวินลุกขึ้นจากเก้าอี้ พลางติดกระดุมสูทอย่างเป็นระเบียบ

“ไม่จำเป็น การจดทะเบียนวันนี้ไม่ได้เป็นเรื่องน่ายินดีขนาดนั้น ทุกคนรู้ดีว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร”

รอยยิ้มบนใบหน้าพริมหายไปอย่างเงียบงัน

ขวัญรัตน์รีบพูดแทรก“ธาวิน นายไม่จำเป็นต้องพูดตรงขนาดนั้นก็ได้ อย่างน้อยวันนี้ก็เป็นวันสำคัญของผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อให้พริมเข้าใจเงื่อนไขทุกอย่าง แต่นายก็ควรให้เกียรติความรู้สึกของเธอบ้าง”

พริมไม่แน่ใจว่าเหตุใดขวัญรัตน์จึงต้องออกหน้าปกป้องเธอ แต่คำพูดนั้นทำให้ธาวินมองมาที่เธอ

ดวงตาคมกริบหยุดอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวครู่หนึ่ง คล้ายพยายามประเมินว่าเธอกำลังเสียใจอย่างที่เพื่อนพูดหรือไม่

“คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้มีเหตุผลอะไร” เขากล่าวกับพริมโดยตรง “ผมหวังว่าคุณจะไม่คาดหวังพิธีหรือคำพูดที่ไม่ได้อยู่ในข้อตกลง เพราะหากเราเริ่มต้นด้วยความเข้าใจผิด ชีวิตหนึ่งปีต่อจากนี้จะลำบากสำหรับเราทั้งคู่”แม้เจ็บแปลบอยู่ในอก พริมยังคงรักษาน้ำเสียงให้สงบนิ่ง

“คุณไม่ต้องกังวลค่ะ พริมไม่ได้คาดหวังอะไรนอกเหนือจากที่เราตกลงกันไว้ พริมรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้มีหน้าที่อะไร และจะไม่ทำให้คุณลำบากมากไปกว่าที่จำเป็น”

ธาวินนิ่งไปเล็กน้อยคำตอบของเธอควรทำให้เขาสบายใจ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด น้ำเสียงสุภาพซึ่งตีระยะห่างอย่างชัดเจนกลับทำให้เกิดความรู้สึกขัดข้องบางอย่างขึ้นในใจ

ภาคย์กระแอมเบา ๆ เพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียด

“ผมคิดว่าเราน่าจะออกไปกันได้แล้วครับ          คุณธาวิน อีกประมาณชั่วโมงครึ่งถึงเวลาประชุม แต่จากที่ผมเห็นรถข่าวอยู่ด้านนอก เราอาจต้องเผื่อเวลาไว้จัดการสถานการณ์เล็กน้อย”

ธาวินขมวดคิ้วทันที“รถข่าว?”

“ครับ ผมเพิ่งได้รับข้อความจากฝ่ายประชาสัมพันธ์ มีคนปล่อยข่าวว่าคุณมาจดทะเบียนสมรสวันนี้ นักข่าวหลายสำนักจึงมารออยู่หน้าสำนักงานเขต”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป