บทที่ 22 บรรยายกาศในบ้าน

ทันทีที่เข้ามาภายในบ้าน ลูกชิดก็ยังคงจับมือเวไทยไว้ ก่อนจะดึงเขาเดินตรงไปยังบริเวณโซฟากลางห้องรับแขก

“คุณลุงนั่งรอผมตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน” เด็กชายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส

เวไทยมองใบหน้าใสซื่อของเด็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ออกมา

“ได้เลยครับ”

“ห้ามกลับก่อนนะครับ” ลูกชิดรีบพูดข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ