บทที่ 24 มื้ออาหารที่แสนธรรมดา

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในเย็นวันนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มอย่างที่เฌนิดาเองก็ไม่คาดคิด

ลูกชิดนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างแม่กับเวไทย เด็กชายตักข้าวผัดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะหันไปชวนคนข้าง ๆ คุยเป็นระยะ

“คุณลุงครับ อันนี้อร่อยไหมครับ?”

“อร่อยครับ” เวไทยตอบทันที ก่อนจะตักข้าวผัดเข้าปากอีกค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ