บทที่ 25 เริ่มเดินเกม

เวไทยก้าวขึ้นรถด้วยสีหน้าที่แตกต่างจากตอนขามาอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ แม้กระทั่งตอนที่เอนหลังพิงเบาะและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ภาพของเด็กชายตัวเล็กที่วิ่งเข้ามาหาเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว รวมถึงคำพูดของเฌนิดาก่อนที่เขาจะกลับ “หวังว่าสิ่งที่ฉันพูด คุณคงเข้าใจนะคะ” ชายหนุ่มยก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ